Ալիևի «զսպվածության» թեզի հակադարձումը․ ուժերի անհամաչափություն, Թուրքիայի աջակցություն և իշխանությունների պատասխանատվություն. Հրայր Կամենդատյան

Ալիևի հայտարարությունները «էմոցիաներին չտրվելու» և «զսպվածության» մասին ոչ այլ ինչ են, քան հաղթանակած կողմի պարծենկոտություն և իրականության ակնհայտ աղավաղում։

 

1. Ուժերի անհամաչափությունն ու արտաքին գործոնը

 

Բաքվի բռնապետը փորձում է սեփական «ռազմական հանճարով» պայմանավորել պատերազմի ելքը՝ մոռացության տալով այն փաստը, որ Արցախի դեմ պատերազմում ներգրավված էր ոչ միայն Ադրբեջանի բանակը, այլև Թուրքիայի ուղղակի ռազմական, հետախուզական ու տեխնիկական ամբողջ արսենալը, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքից բերված վարձկան-ահաբեկիչները։ Առանց արտաքին այս հսկայական աջակցության՝ ուժերի հարաբերակցությունը բոլորովին այլ էր լինելու։

 

2. Իշխանությունների պատասխանատվությունն ու ձախողումները

 

Հայկական կողմի պարտությունն ու Արցախի կորուստը պատահականություն չէին։ Դրանք Հայաստանի ռազմաքաղաքական ղեկավարության կոպիտ սխալների, դիվանագիտական անգործության և ռեսուրսների ոչ լիարժեք մոբիլիզացման ուղղակի հետևանքն էին։ Պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո ընդունված որոշումները խարխլեցին պաշտպանական համակարգը՝ ճանապարհ հարթելով Բաքվի ու Անկարայի ամբիցիաների իրականացման համար։

 

3. «Զսպվածության» կեղծ թեզը

 

Երևանի կենտրոնում «հաղթական կամար» չկառուցելը ոչ թե Ալիևի «բարյացակամության» կամ «էմոցիոնալ զսպվածության» արդյունքն է, այլ տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական զսպաշապիկների և միջազգային կարմիր գծերի։ Նման հայտարարություններով փորձ է արվում հոգեբանական ճնշում գործադրել հայ հանրության վրա և պարտադրել նոր զիջումներ։

 

Այս իրողությունները պահանջում են ոչ թե էմոցիոնալ պոռթկումներ, այլ սառնասիրտ, փաստարկված գնահատական՝ թե՛ արտաքին թշնամու ծավալապաշտական նկրտումներին, և թե՛ ներքին իշխանության քաղաքական ձախողումներին։Որպես վերջաբան։Ալիևը եղել է և կա և կմնա որպես ակկոյունլու ոչխար։