Հայտնաբերվել են տզային վարակի նշաններ, որոնք հեշտությամբ կարելի է շփոթել սուր շնչառական վիրուսային վարակների հետ

Ջերմություն, հոդերի ցավ և գլխացավ. այս ախտանիշները սովորաբար վկայում են մրսածության կամ գարնանային գրիպի մասին: Սակայն հենց այս պահին օրգանիզմում կարող է ծավալվել սովորական մրսածությունից շատ ավելի վտանգավոր մի բան: Տզերի միջոցով փոխանցվող բորելիոզը (Լայմի հիվանդություն) «հիանալի ընդօրինակող է», որը վաղ փուլերում վարպետորեն քողարկվում է որպես սեզոնային հիվանդություն՝ զրկելով հիվանդներին թանկարժեք ժամանակից, «Գազետա.Ru»-ին ասել է ընտանեկան բժիշկ և «Դոկտոր» հեռուստաալիքի փորձագետ Օլգա Տիտարենկոն:

Լայմի հիվանդության և սովորական մրսածության նմանությունը վաղ փուլերում բացատրվում է դասական իմունային պատասխանով։ Երբ մանրէները մտնում են արյան մեջ, սկսվում է թունավորումը, որը դրսևորվում է որպես ստանդարտ գրիպանման համախտանիշ։

«Վաղ փուլերում մարդը զգում է թուլություն, դող, հոդերի և մկանների ցավեր, գլխացավեր, նման գրիպի կամ որևէ այլ սուր շնչառական վիրուսային վարակի: Իրավիճակը բարդանում է սեզոնային համընկնմամբ. տզերի ակտիվությունը գագաթնակետին է հասնում գարնանը և աշնանը՝ այն ժամանակահատվածում, երբ մարդիկ ավանդաբար սպասում են մրսածության և չեն կապում իրենց անտարբերությունը նախորդ շաբաթ այգում զբոսանքի հետ», - բացատրում է Տիտարենկոն:

Վտանգն այն է, որ եթե պարզապես «սպասեք» այս վիճակին, հիվանդությունը կմտնի քրոնիկ փուլ՝ դանդաղորեն քայքայելով նյարդային համակարգը, սիրտը և խոշոր հոդերը։

Չնայած քողարկվածությանը, բորելիոզն ունի յուրահատուկ բնութագրեր, որոնք թույլ են տալիս այն տարբերակել վիրուսային վարակից:

1. «Կատարալ» ախտանիշների բացակայությունը։ Սա գլխավորն է։ Լայմի հիվանդությունը երբեք չի առաջացնում քթի հոսք, քթի խցանում, կոկորդի ցավ կամ հազ։ Եթե դուք ունեք բարձր ջերմություն և ցավեր, բայց ձեր քիթը մաքուր է, սա լուրջ մտահոգության պատճառ է։
2. Միգրացիոն ցավ։ Լայմի հիվանդության հետ կապված հոդերի ցավը հաճախ փոխվում է. մի օր կարող է ցավել ծնկը, հաջորդ օրը՝ արմունկը։ Ցավը կարող է շատ ուժեղ լինել։
3. Էրիթեմա միգրանս։ Սա հիվանդության հիմնական մարկերն է՝ մաշկի վրա կարմիր բիծ, որը աստիճանաբար մեծանում է՝ հասնելով 5 սմ կամ ավելի տրամագծի։ Դրա կենտրոնը հաճախ գունատվում է՝ տալով այն «նպատակային» տեսք։

«Կարևոր է հիշել. էրիթեման ի հայտ է գալիս միայն դեպքերի 60-80%-ում: Եթե բիծը հայտնվում է աննկատելի տեղում, օրինակ՝ մեջքին, ծնկի ետևում կամ մազերի մեջ, մարդը կարող է պարզապես չնկատել այն և հույսը դնել միայն իր ընդհանուր բարեկեցության վրա», - զգուշացնում է թերապևտը:

Լայմի հիվանդության ախտանիշները հազվադեպ են ի հայտ գալիս տիզի խայթոցից անմիջապես հետո։ Ինկուբացիոն շրջանը սովորաբար տևում է 7-ից 14 օր, սակայն որոշ դեպքերում առաջին նշանները կարող են ի հայտ գալ տիզի հետ շփումից արդեն 2 օր կամ մեկ ամիս անց։ Այս ընթացքում մանրէները ակտիվորեն բազմանում են խայթոցի տեղում և սկսում են տարածվել ամբողջ մարմնով մեկ։

Եթե ​​հիվանդությունը վաղ փուլում չճանաչվի, հետևանքները կարող են լուրջ լինել՝ դեմքի կաթվածից և մենինգիտից մինչև սրտի ծանր վնասվածք (կարդիտ) և հոդերի քրոնիկ բորբոքում, որը կարող է տարիներ շարունակ տանջել մարդուն։

Եթե ​​ձեզ կպած տիզ եք գտնում, գլխավոր խնդիրը այն անմիջապես հեռացնելն է։

«Կարևոր է այն արագ հեռացնել, այլ ոչ թե տնից մինչև շտապօգնության բաժանմունք 10 կիլոմետր անցնել։ Ճանապարհորդության ընթացքում տզի թուքը կշարունակի հարստացնել ձեր արյունը բորելիայով։ Դուք կարող եք և պետք է ինքներդ հեռացնեք այն», - ընդգծում է Տիտարենկոն։

Բժիշկը նաև բացատրեց, թե ինչպես ճիշտ հեռացնել տիզը։

Գործիքներ՝ Օգտագործեք դեղատան հատուկ մազահեռացնող կամ բարակ պինցետ։ Որպես վերջին միջոց՝ օգտագործեք ամուր թել։

Բռնել. Բռնեք մակաբույծին մաշկին որքան հնարավոր է մոտ՝ աջ ոտքով։ Խուսափեք սեղմել այտուցված որովայնը, քանի որ դա կարող է վարակը ներթափանցել ձեր արյան մեջ։

Շարժում. Հեռացրեք տիզը՝ օգտագործելով հարթ, պտտվող շարժումներ (օգտագործելով տիզ հեռացնող միջոց) կամ ուղիղ, վերև շարժումներ (օգտագործելով պինցետ): Կտրուկ մի քաշեք:

Եթե ​​գլխիկը պոկվի, մի՛ խուճապի մատնվեք։ Բուժեք սև կետը հակասեպտիկով և մի՛ դադարեք դրանից. այն ինքնուրույն կհեռանա, ինչպես սովորական փշրանք։

Բժիշկը նշում է, որ տիզը լաբորատորիա տանելը պարտադիր չէ. «Թեստի արդյունքները չեն ազդում հետագա բուժման վրա: Տիզը կարելի է այրել կամ զուգարանակոնքի մեջ լցնել»:

Պարազիտը հեռացնելուց հետո վերքը պետք է մշակել ցանկացած հակասեպտիկով (սպիրտ, յոդ, քլորհեքսիդին): Սակայն մոնիթորինգը դրանով չի ավարտվում:

«Որոշ դեպքերում բժիշկը կարող է նշանակել հակաբիոտիկների մեկ դեղաչափ խայթոցից հետո առաջին 72 ժամվա ընթացքում՝ արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման համար: Բայց ամենակարևորը 30-օրյա դիտարկումն է», - ասում է մասնագետը:

Եթե ​​այս ժամանակահատվածում ի հայտ են գալիս մաշկի որևէ աճող վնասվածք կամ գրիպանման ախտանիշներ (առանց քթի հոսքի), անմիջապես դիմեք վարակիչ հիվանդությունների մասնագետի կամ ընտանեկան բժշկի: Վաղ հակաբիոտիկային բուժումը կարող է լիովին հաղթահարել Լայմի հիվանդությունը և կանխել հաշմանդամությունը:

Լայմի հիվանդությունը նենգ հիվանդություն է, բայց այն հեշտ է հաղթահարել, եթե դրա հետ «թաքնվելու» խաղ չխաղաք։ Տզի խայթոցից հետո անվտանգության հիմնական կանոնն այն է, որ հանկարծակի հիվանդությունը չմեղադրեք փոփոխական եղանակին կամ աշխատանքի ժամանակ հոգնածությանը։ Մակաբույծի հետ հանդիպումից հետո մեկ ամսվա ընթացքում ձեր խնդիրն է ուշադիր լսել ձեր մարմնին։ Եթե ձեր մաշկի վրա նկատում եք կասկածելի «նպատակ» կամ «մրսածություն» եք զգում առանց սովորական հոսող քթի, մի սպասեք, որ այն ինքնուրույն կանցնի։ Բժշկի մոտ անհապաղ այցելությունը Լայմի հիվանդությունը պարզապես տհաճ հիշողություն դարձնելու ամենահեշտ և ամենահուսալի միջոցն է։

Թարգմանությունը՝ Past.am-ի