Սպանելով վիշապին՝ դառնալ վիշապ կամ նորօրյա «բդեշխներ»

Ազգային ժողովի նախկին նախագահ, նախկին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը շատ տարիներ առաջ մի արտահայտությունէր արել, որն այն ժամանակ բառիս բուն իմաստով փոթորկել էր հանրությանը: Չնայած՝ ինչո՞ւ միայն այն ժամանակ, հետագայում դա յուրատեսակ թևավոր խոսք դարձավ: Նա մասնավորաբար ասել էր, թե բիզնեսի համար խելք պետք է, իսկ, այ, քաղաքականությամբ զբաղվելու համար շատ խելք պետք չէ, նկատի ունենալով, որ շատ պատգամավորներ գնում են ԱԺ ու փաստացի ոչինչ չեն անում:

Այն ժամանակ շատերը քննադատեցին, ոմանք ծիծաղեցին, ոմանք համաձայնեցին: Բայց ոչ մեկս չգիտեր, որ հետո լինելու է 2018 թիվ, Մոնթե և Սեդա նմանակող Փաշինյանների զույգը, նրանց ՔՊ-ն: Հատկապես՝ ՔՊ-ն:

Ու հիմա, որ նայում ես Փաշինյանի շրջապատը, վերոմեջբերյալ արտահայտությունը երևակվում է որպես համարյա թե... մարգարեական: Չէ, այնպես չէ, որ այն ժամանակ օդից էր վերցված այդ արտահայտությունը, այն ժամանակ էլ կային «օդիոզներ», անհասկանալի կերպարներ, բայց, դե, զանգվածային բնույթ չէր կրում: Իսկ հիմա՞...

Տեսեք, ԱԺ-ում տաքուկ նստած են մեծամասամբ կյանքի ու գործունեության ընկալելի հետագիծ չունեցող, որոշ դեպքերում՝ կիսատ-պռատ կրթությամբ կամ այն չունեցող, ընդամենը Նիկոլ Փաշինյանի հանձնարարությունները կատարող, նրա «sms»-ներով ԱԺ ամբիոնին մոտեցող ու շեֆին դուր գալու մրցույթի մեջ մտնող, խորհրդարանի դահլիճում իրենց փողոցային խուլիգանի պես պահող մարդիկ, որոնք կոպերֆիլդյան հրաշքով դարձել են պատգամավոր:

Դասական իմաստով մեծ մասը քաղաքականությամբ չի զբաղվում ու չի էլ կարող զբաղվել, պարզապես կոճակ սեղմողների բազմություն է, որը բացարձակ անիմաստ կերպով հարկատուների հաշվին ահռելի աշխատավարձեր ու ոչ պակաս պարգևավճարներ է ստանում: Ոչինչ չանելու, միայն վնասելու պարգևավճարներ:

Ու գրեթե «զրոյից» մարդիկ հանկարծ տնով-տեղով, ընտանիքով, ազգուտակով հանկարծ դարձել են մեծահարուստներ: Ընդամենը յոթ տարում: "Из грязи в князи", ինչպես կասեն այս դեպքում ռուսները: Հիմնադրամներ են բացել, դրամահավաքներ անում, բոլորիս ձեռք առնում` կրթվելը նորաձև է, բայց մուծվելն ու պետությունը թալանելը ավելի նորաձև դարձավ։

Մինչդեռ, հեղափոխություն կոչվածի օրերին, մարդիկ կարծում էին, որ իշխանության են եկել ազնիվ, համեստ հագուկապով,հասարակ, ժողովրդի հոգսը հասկացող ժողովրդի մեջից բուսնած մարդիկ, բայց դարձան ժողովրդից կտրված, մերօրյա յուրահատուկ "նոր բդեշխներ ու դշխուհիներ"։

Դառը «մարգարեություն» էր, իրոք. քաղաքականությամբ զբաղվելու համար շատ խելք պետք չէ: Փաստորեն հարստանալու համար էլ...