Այսօր մեզ համոզում են, որ հայը անորակ է, անընդունակ՝ ինքն իրեն ու իր պետությունը պաշտպանելու. Նաիրի Սարգսյան

Այսօր՝ Շուշիի ազատագրման օրը, դարձյալ նշում ենք ոչ միայն հպարտությամբ, այլ նաև խորը ցավով։

Այդ հպարտությունն ապրեցնողը հաղթանակն է, որ մեր հերոսների արյամբ գրվեց դեռ 1992 թվականին, բայց ժամանակավորապես խավարվեց 2020-ին՝ Ադրբեջանի ագրեսիայի, արտաքին ուժերի լռության և, ցավոք, նաև գործող անկարող ու անպատասխանատու կառավարիչների կործանարար որոշումների հետևանքով։

Շուշիի ազատագրումը նորանկախ հանրապետության հավաքական կամքի ու պայքարի խորհրդանիշ էր,

որ բեկեց Արցախյան ազատագրական մարտերը՝ ցույց տալով, որ ամենից բարդ պայմաններում հայի կամքը կարող է անհավանական արդյունքներ արձանագրել։

Շուշիի հաղթանակները, չնայած ներկա ծանր իրողություններին, պետք է դառնան հաղթող սերունդ դաստիարակելու կարևոր ելակետ ու գործոն՝ արձանագրելու ու փաստելու, որ հայը պայքարող տեսակ է, հայն ունի դիմադրելու և իր ինքնությունը, պետությունը պահելու բացառիկ հատկություն։

Ուստի ուղղենիշային պետք է լինի հաղթանակի գաղափարը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով բոլոր այն բարդությունները, որոնք այդ ճանապարհին կհանդիպեն։

Այսօր մեզ համոզում են, որ հայը անորակ է, անընդունակ՝ ինքն իրեն ու իր պետությունը պաշտպանելու։

Հիշենք՝ առավել ծանր իրավիճակներում են լուծվել արժանապատիվ խնդիրներ, և նման դիտարկումները ոչ այլ ինչ են, եթե ոչ հայի տեսակի դեմ ուղղված թշնամական քարոզչություն։

Ի հակադրում դրան պետք է ամեն ինչ անենք՝ միասնական լինելու, մեր պատմությունը երբեք չմոռանալու, պայքարելու և ավելի լավը, ավելի ուժեղ դառնալու համար։

Շուշին մեզ հիշեցնում է, որ անգամ 1992 թվականի դժվար օրերին մենք հաղթանակեցինք, իսկ դա նշանակում է՝ կարող ենք նորից, կարող ենք միշտ։

Մենք կարող ենք՝ հանուն մեր հայրենիքի, մեր իրավունքների, մեր ապագայի։

Հավերժ խոնարհում հայրենիքի համար զոհված մեր սուրբ նահատակներին և նրանց մայրերին, քանզի նրանք կրեցին հաղթանակի ամենածանր գինը։