Շնորհակալ լինելու մշակույթ

«Շենգավիթ» բժշկական կենտրոնում յուրաքանչյուր օր լույս աշխարհ են գալիս տասնյակ փոքրիկներ: Օրեր առաջ հենց այս կենտրոնում ծնվեց երկրորդ որդիս` Արամը: Տղաս ծնվել է ժամկետից շուտ և պետք է որոշ ժամանակ մնա հատուկ պայմաններում` բժիշկների հսկողության տակ:

Ցավոք, վերջին շրջանում կենտրոնի անունը կապվում է մոր ու փոքրիկի մահվան դեպքի հետ, որը հասարակական լայն արձագանք ստացավ: Բնավ չեմ ցանկանում գնահատական տալ այս ցավալի դեպքին, առավել ևս` մեղադրել կամ արդարացնել որևէ մեկին: 
Ցավալի է, բայց նույնիսկ 21-րդ դարում հնարավոր չէ լիովին խուսափել մանկական մահացության կամ ծննդաբերության ընթացքում գրանցվող տարբեր դժբախտ դեպքերից:

Ինչպես նշեցի` Արամը դեռ գտնվում է բժիշկների հսկողության ներքո, նրա ու իր պես բազմաթիվ փոքրիկների մասին հոգ են տանում իրենց գործի նվիրյալ բուժաշխատողներ:

Երեխաների լույս աշխարհ գալուց հետո, գուցե, քչերն են հիշում այն մարդկանց, ում օգնությամբ լույս աշխարհ են եկել իրենց երեխաները, ովքեր խնամել են անօգնական երեխաներին ու հետծննդյան ցավերի մեջ գալարվող մայրերին:

«Շենգավիթ» ԲԿ-ի բոլոր աշխատակիցներն ունեն հարգանք և հոգատարություն իրենց այցելուների ու հիվանդների նկատմամաբ: Պետք է շնորհակալ լինել այս մարդկանց, չէ որ շնորհակալ լինելը ևս մեծահոգության նշան է (առանձնահատուկ շնորհակալություն Ռուսուդան Սերգեևնային, Հակոբ Վլադիմիրիչին, մանկաբուժ Արթուրին, ովքեր ապահովեցին իմ Արամի մուտքը կյանք):

Հ.գ 1. «Շնորհ արեք...». Երբ որևէ մեկը ինչ-որ բան է անում մեզ համար, նույնիսկ չնչին մի բան, իրականում նա մեզ շնորհ է անում, քանի որ ոչ ոք մեզ ոչինչ պարտավոր չէ:

Հ.գ.2. Հիմնադրման օրվանից սկսած`«Շենգավիթ» ԲԿ-ում լույս աշխարհ է եկել շուրջ 306 000 երեխա։