Կյանքի դժվարությունների դեմ Ռուզաննան միայնակ է պայքարում, նրան ուժ է տալիս Եռաբլուրում ննջող Վալերին...

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Վալերի Գասպարյանն Արցախի Սարուշենից էր, փրկարար ծառայության սպա։ Նրա կինը՝ Ռուզաննան, MediaHub-ին պատմում է, որ չնայած Արցախում ստեղծված իրավիճակին ու վերջին տարիների դժվարություններին, բոլոր փորձությունները հաղթահարում էր, որովհետև նույնիսկ ամենաանհնարին թվացող խնդիրը լուծում էր ստանում, երբ դրանով զբաղվում էր Վալերին։

«2008 թվականին, երբ Արցախում Լևոն Հայրապետյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպվեց «Մեծ հարսանիք»-ը, այդ ժամանակ ես ու Վալերին ևս ամուսնացանք։ Երջանիկ էինք, համատեղ ապրած տարիները մեզ ավելի շատ երջանկություն պարգևեցին, երբ լույս աշխարհ եկան մեր բալիկները՝ Սյուզաննան, Վալերիան և Վլադիմիրը»,- պատմում է Ռուզաննան։

Ինքն ու ամուսինը բախտակիցներ են։ Նրանց հայրերը զոհվել են արցախյան առաջին ազատամարտում։ Դժվար մանկությանը զուգահեռ Արցախի Սարուշենում գրեթե միասին են մեծացել՝ իրար հավանել, հետո ընտանիք ստեղծել։ Ռուզաննայի խոսքով՝ ամուսինը շուրջ 18 տարվա փրկարար ծառայողի փորձ ունի։ Մշտապես եղել է դեպքի վայրերում, օգտակար եղել՝ ում ինչով կարող էր։ Դրան զուգահեռ նաև մեքենաների վերանորոգման աշխատանքով էր զբաղված։

«Ամեն ինչ անում էր ընտանիքը կայուն պահելու համար։ Իր մասնագիտական առաքելությունից բացի, Վալերիի համար միշտ առաջնային էր հայրենիքի պաշտպանությունը։ Մասնակցել է ապրիլյան և 44-օրյա  պատերազմներին։ 2015 թվականին հայտնվել էր շրջափակման մեջ, հազիվ մազապուրծ է եղել, 2020-ին, չնայած պատերազմի մասշտաբներին, էլի փրկվել է»,- ասում է մեր զրուցակիցը։ 

Ռուզաննայի երջանկությունն ընդհատվեց նախորդ տարվա ռազմական գործողությունների ժամանակ։ Հասկանալով իրադրության լրջությունը ու հեռվում դիտարկվող ադրբեջանական զորքի կուտակումները՝ վերցրել է զենքն ու միացել հայրենիքի պաշտպանությանը։ 

«Սեպտեմբերի 19-ին մենք տանն էինք, ինքը դուրս եկավ իր գործերով։ Ժամը 11-ի սահմաններում հորեղբորս կինը զանգեց ու ասաց՝ «չվախենաս, բայց կուտակումներ կան, ինչ-որ մին ամեն դեպքում սպասվելու է», ես իսկապես խուճապի չեմ մատնվել։ Հետո Վալերին եկավ, տնից հաց ու այլ ուտելիք վերցրեց, փոխեց հագուստը ու գնալուց առաջ վզից հանեց շղթան, իրեն հատուկ հումորով ասաց` «չգիտեմ ինչ կլինի, եթե չգամ, սա Վլադիմիրին կտաս»։ Ես հարցրեցի իրավիճակից, ասաց, որ կուտակումները շատ են, գյուղը պետք է պահվի։ Հետո հրահանգեց, որ երեխաների համար տաք հագուստներ վերցնեմ, փաստաթղթերը հավաքեմ»։

Վալերիի գնալուց շատ ժամանակ չանցած սկսվում է պատերազմը։ Երկար մղած մարտերի ընթացքում ադրբեջանական զորքերն առաջանում են դեպի  Սարուշեն։ Ռուզաննան ասում է, որ ամուսինը կարող էր և չգնալ ռազմադաշտ, քանի որ փրկարար ծառայող էր, բայց իրավիճակից ելնելով՝ առաջիններից մեկը հենց փրկարարներն են զենք ստացել։

«Գիշերը գյուղը տարհանվեց։ Մենք անտառներով գնացինք հարևան գյուղ։ Այնտեղից մեր համայնքի ղեկավար Կարեն Գասպարյանը վիրավոր վիճակում եկավ ու մեզ տեղափոխեց Ստեփանակերտ։ Գյուղի տղամարդիկ այդ ընթացքում պաշտպանեցին Սարուշենը, մինչև բոլորս գնացինք։ Եթե տարհանումն այդքան կազմակերպված չլիներ, չգիտեմ՝ ինչ կլիներ մեր վիճակը»,- ասում է նա։

Թեժ մարտերի ընթացքում, հենց Սարուշենի մատույցներում ընկերոջը՝ փրկարար Գեղամ Ղազարյանին օգնելու նպատակով առաջանալիս, կրծքավանդակի շրջանում մահացու վիրավորում է ստանում նաև 41-ամյա փրկարարը։ Նրան հետմահու շնորհվել է «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշան։ 

2023 թվականի պատերազմում Ռուզաննան ամենաշատն է կորցրել, ամենաթանկն է կորցրել։ Սեպտեմբերյան իրադարձությունների ժամանակ ամուսնուց բացի զոհվել են նաև 2 եղբայրները։ Երիտասարդ կինն այժմ միայնակ է պայքարում կյանքի դժվարությունների ու անարդարությունների դեմ։ Իսկ երբ ուժասպառ է լինում, նրան նորից ուժ է տալիս Վալերին, որ հավերժ ննջում է «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում։

Հունան Թադևոսյան

Առավել մանրամասն` այստեղ.

 https://t.me/arm24live