Երեխաների դաստիարակության միակ ձևը դա սեփական օրինակն է

Հասմիկ Միքայելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Երեխաների դաստիարակության միակ ձևը դա սեփական օրինակն է,այսինքն ինչ էլ ծնողները խրատեն,երեխան նմանակելու է իրենց վարքագիծը,խոսքը,վերաբերմունքը ուրիշների և հարազատների նկատմամբ:Այդիսկ պատճառով չկան չար երեխաներ,կան չգնահատված,անտեսված,մեծերի ամբիցիաների զոհ դարձած,ծնողների վատ օրինակով շարժվող,ծնողների ջերմության,սիրո պակասից չարացած,ինչպես նաև այդ սիրո,ուշադրությանը,նրանց հետ անկեղծ զրույցի փոխարեն դրամով,խաղալիքներով ''փոխհատուցված'' երեխաներ:Կապրիզ անող երեխան ընդամենը փորձում է տարբեր միջոցնեորվ ծնողների ուշադրությունը գրավել,ուզում է,որ խոսեն իր հետ,քանի որ շատ ասելիք ունի,շատ հարցերի անկեղծ ու ճշմարիտ պատասխանի կարիք ունի:

Իսկ մեծերը փոխանակ զրուցեն իր հետ որպես հասկացող,գիտակից մարդ`մանկամիտ արտահայտություններով երեխային վանում,հիասթափեցնում են,քանի որ նույնիսկ փոքրիկ երեխան կարող է բանական խոսք ընկալել`նրանց հոգին մաքուր է և բաց:Երբ ծնողները զրուցեն,կզարմանան,թե ինչքան հետաքրքիր,ոչ շաբլոն մտքեր ունեն վերջիններս,ուղղակի պետք է հավատալ նրանց և սիրել,դա անպայման կփոխհատուցվի մանկական ջերմ,անկեղծ սիրով:

Երեխաների թույլ իմունիտետը,հաճախակի հիվանդանալը նույնպես մեծերի սխալ վերաբերմունքի արդյունքն են:Ծնողները ուղղակի պիտի վերհիշեն իրենց մանկությունը,թեինչ ցանկություններ,սպասումներ ունեին իրենց ծնողներից,ինչից էին սրտնեղվում,վիրավորվում,հիստերիայի մեջ ընկնում,ինչ պատճառներ էին դրդում դառնալ կամակոր,չլսող կամ հուսալքված,ցրված,անտարբեր ամեն ինչի նկատմամբ:Ուղղակի պետք է վերհիշել,մտովի դառնալ մանուկ և սեփական երեխաներին վերաբերվել այնպես,ինչպիսին իրենց մանկական վառ երազանքներում էին պատկերել:

Իսկ կարգադրություններն ու հրահանգները պետք է թողնել ստորադասներին,երեխաները ծառայող չեն,նրանք մեր սիրո պտուղն են, մեր հոգու մի մասնիկն են,մեր արտացոլանքն են,մեզ ընդօրինակողը,մեր կյանքի ամենամեծ ձեռքբերումը,մեր ամենակարևոր գործը:Ընդամենը սիրենք նրանց առանց նախապայմանների և վերապահումների: