«Տանս դուռը փակեցի՝ հույսով, որ մի օր նորից կբացեմ...». Մուշեղի ընտանիքը նոր տանն ապրեց ընդամենն 8 ամիս

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Ստեփանակերտցի Մուշեղ Հովսեփյանը 2020 թվականի պատերազմից հետո՝ որպես կյանքի շարունակության խորհրդանիշ, որոշել է իր առանձին տունը կառուցել։ Ասում է, շինարարությունը՝ հատկապես հիմքից կառուցվող տունը, ապագայի հանդեպ հավատ ու հույս էր ներշնչում պատերազմի ելքից թևաթափ եղած հայրենակիցներին։ 

«Որոշեցինք տունը կառուցել Ստեփանակերտի Աջափնյակ թաղամասում։ Այնտեղ հիմնականում նոր տներ էին կառուցվում, վերականգնվել էին ենթակառուցվածքները։ Քաղաքին մոտ էր, տեղանքն ավելի հանգիստ։ Ամեն քարը քարի վրա դնելով լուսանկարում էի, ամեն օր մի նոր բան ավելացնում, ուրախանում։ Կնոջս ու 2 մանկահասակ երեխաներիս հետ տեղափոխվեցինք Աջափնյակ։ Մի կողմում բնակվում էինք, մյուս կողմում՝ դեռ շարունակում տան շինարարությունը»,- MediaHub-ի հետ զրույցում պատմում է նա։ 

Արցախի շրջափակման ժամանակ, երբ վառելիքի միջոցները սուղ էին կամ գրեթե չկային, Մուշեղը ամռանը հոգացել է նաև փայտանյութի հարցը, քանի որ գազամատակարարումը խափանված էր, էլեկտրամատակարարումը՝ հովհարային։ 

«Մեծ դժվարությամբ վառելիքի փայտը հասցրել եմ տուն։ Գիտեինք, որ ծանր ձմեռ է սպասվում, ուստի սնունդի որոշակի պաշար էինք նաև կուտակել։ Դժվար ժամանակներ էին։ Ես էլ լինելով ուժային կառույցի ծառայող, գիտեինք, որ ինչ-որ մի բան պետք է լիներ, սակայն, Արցախի հայաթափումը մեր մտքով նույնիսկ չէր անցնում»։ 

Սեպտեմբերի 19-ի առավոտյան Մուշեղի երեխաները վերջին անգամ դուրս եկան սեփական տնից, դպրոցում էին, երբ սկսվեց պատերազմն ու ամեն ինչ խառնեց իրար։ 

«Իմ ձեռքերով կառուցված տանն ապրեցինք ընդամենը 8 ամիս։ Սեպտեմբերի 20-ին թշնամին հասել էր մեր դուռը։ Միայն սեպտեմբերի 24-ին հաջողվեց գնալ Աջափնյակ։ Ես տեսնում էի ադրբեջանական նոր հենակետերը, արագ մտել եմ տուն, վերցրել փաստաթղթերն ու դուրս եկել։ Տանս դուռը փակեցի՝ հույսով, որ մի օր նորից բացելու հնարավորություն կունենամ»,- ասում է մեր զրուցակիցը, ափսոսում, որ երազանքի տան դուռն արդեն թշնամին է բացել, տեսանկարահանել։ 

 

«Ադրբեջանական ալիքներով եմ տեսել, որ տունս ապամոնտաժում են։ Ռեպորտաժ են պատրաստել իմ տան բակում, դուռն արդեն բաց էր։ Հավանաբար արդեն թալանված։ Գիտեք, բոլորն էլ տուն են թողել, շատ ավելի մեծ հարստություն են թողել։ Բայց մի տեսակ ուրիշ զգացողություն էր հալալ քրտինքով ու սեփական ձեռքերով կառուցված տունս՝ առանց իմ երեխաների, առանց մեր ներկայության։ Ադրբեջանն անընդհատ հայտարարում է վերաբնակեցման մասին։ Երևի իմ հասցեում նոր բնակիչներ կընդունեն...»,- ասում է Մուշեղ Հովսեփյանը։ 

Հայաստան տեղահանվելուց հետո նրա ընտանիքը հաստատվել է Գեղարքունիքի մարզում, ինքն էլ, որպես ՀՀ սպորտի վարպետ, ֆիզդաստիարակության ուսուցիչ է դպրոցում։ 

Հունան Թադևոսյան

Առավել մանրամասն` այստեղ. https://t.me/arm24live