«Երգչախմբում երգելը երեխաների մեջ սեր ու միասնականություն է սերմանում». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

«Փաստն» արդեն մի քանի անգամ առիթ ունեցել է ներկայացնելու Հայաստանում գործող մի քանի երգչախմբերի: Այս անգամ պատմելու ենք Վանաձորի Կոմիտասի անվան արվեստի դպրոցում 1986 թ.-ից մինչ օրս գործող մանկական քառաձայն երգչախմբի մասին: «Մեզ մոտ խառը երգչախումբ է` տղաներ և աղջիկներ: Բոլորը մեր դպրոցի սաներն են, անգամ ավարտողները, չնայած ուսումն այլ տեղ են շարունակում, մասնակից են դառնում երգչախմբի աշխատանքներին, օգնում են ինձ: Երկու 18 տարեկան տղաներ ունեմ, մեկը շուտով բանակ է զորակոչվելու, մյուսը սովորում է, աղջիկներից մեկն ուսանում է Կոնսերվատորիայի առաջին կուրսում»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Կոմիտասի անվան արվեստի դպրոցի երգչախմբի խմբավար և վոկալի ուսուցչուհի Արմենուհի Ներկարարյանը` պատմելով մանկական երգչախմբի մասին:

Նշում է` ելույթներ են ունենում հանրակրթական դպրոցներում, գրադարաններում, մանկապարտեզներում, թանգարաններում, ուղևորվում են քաղաքից քաղաք, Հայաստանով մեկ: «Մեր խումբը վաղուց դուրս է եկել դպրոցի սահմաններից: Մեր ելույթները տարբեր վայրերում մարդկանց «ուղղորդում», ձգում են դեպի մեզ: Մենք սաների պակաս չունենք, ասեմ` անգամ ազատ ժամեր չունենք, որպեսզի ավելի մեծ թվով երեխաների ընդգրկենք: Հետաքրքրություն երգչախմբային արվեստի հանդեպ կա: Անգամ երեխաներ ենք ունեցել, որոնք երաժշտական կրթություն չեն ունեցել, բայց լսելով իրենց ընկերների ելույթները՝ որոշել են երգչախմբի մաս կազմել»,նշում է մեր զրուցակիցը:

Մեր օրերում երգչախումբ «պահելը» բավականին բարդ գործ է: Տիկին Արմենուհին նախ խոսում է այս կարևորագույն «աշխատանքի» ստեղծագործական կողմի մասին: «Պետք է կարողանամ յուրաքանչյուր երեխայի հետ լեզու գտնել, երեխաներին «ինձանով անել»: Ինձ մոտ ստացվում է, երեխաները սիրով են հաճախում երգչախումբ, պետք է պարտադրանք չլինի: Մյուս հարցերի մասին: Մեր աշխատանքը քառանկյուն է` աշակերտ, ծնող, ուսուցիչ, դպրոց: Իմ մեջքին ամուր կանգնած են իմ սիրելի ծնողները: Օրինակ` ծնողներն առանց որևէ վճարի կարել են երեխաների հագուստը, որպեսզի բեմում տարբեր ելույթների ժամանակ իրենց երեխաները պատշաճ տեսք ունենան: Ցանկացած խնդիր լուծում ենք: Ինձ ամեն հարցով աջակցում է դպրոցի տնօրենը` Վարդան Դոլմաջյանը: Որևէ հարցում չեմ ունեցել արգելք կամ սահմանափակում, ազատ եմ ստեղծագործական առումով, իսկ դա շատ կարևոր է»,-ընդգծում է տիկին Արմենուհին:

Հավելում է` որևէ դժվարություն իրեն չի ստիպում նահանջել: «Որդեկորույս մայր եմ: Իմ աշխատանքը որևէ ձևով չեմ կապում իմ ցավի հետ: Երեխաներին իմ ցավը ցույց չեմ տալիս, նրանք ինչով են մեղավոր: Հակառակը` շատ հարցերում օրինակ եմ ծառայում: Վերջերս ելույթ ունեցանք այն զորամասում, որտեղ աշխատել էր իմ որդին, դպրոցում, որտեղ նա սովորել էր: Չեմ ուզում սահմանափակվել միայն մեր քաղաքով, երեխաներն ուզում են տարբեր զորամասերում ելույթներ ունենալ: Արտասահմանից` մինչ համաճարակը, փնջերով հրավերներ եմ ստացել, բայց չենք կարողացել գնալ, քանի որ քաղաքը ֆինանսավորում չի տրամադրել, չեմ կարողացել նաև բարերար գտնել: Ծնողների միջոցներով եղել ենք Հայաստանի տարբեր անկյուններում, երեխաները երգել են, նկարահանումներ ենք իրականացրել: Ծնողները տեսնում են, թե ինչ աշխատանք ենք տանում երեխաների հետ, ուզում են, որ նրանց նկատեն»,-ասում է մեր զրուցակիցը:

Ասում է՝ երգչախմբում երգելը երեխաների մեջ միասնականություն է սերմանում: «Երգչախմբում լինելը երեխաներին կտրում է փողոցից, իսկ հիմա արդեն հեռախոսներից: Նրանց համար յուրահատուկ աշխարհ եմ ստեղծում, որտեղ բացասական որևէ բան տեղ չունի: Երգչախմբի մասնիկ լինելը մի քանի բան է երեխաների մեջ սերմանում` միասնականություն, ընկերասիրություն, իմ երեխաների մեջ նախանձ չկա, մասնագիտական առումով` բազմաձայնության վրա զարգանում է իրենց ականջը, անսամբլի զգացողությունը: Բայց առաջինը ես ուզում եմ իրենց մեջ սեր ու հարգանք սերմանել իրար հանդեպ, սեր որակյալ երաժշտության, մեր մեծագույն կոմպոզիտորների` Կոմիտասի, Մակար Եկմալ յանի և այլոց հանդեպ: Հոգևոր երաժշտությունը կարևորագույն տեղ ունի մեզ համար, ինքս երգել եմ կամերային երգչախմբում, եկեղեցում: Յուրաքանչյուր տեղից ինքս դասեր եմ քաղել, նորը սովորել, վերցրել եմ գիտելիք, իսկ հիմա փոխանցում եմ իմ երեխաներին: Իմ վոկալիստներն այսօր մեծ հաջողություններ ունեն: Բաց դասեր ենք ունեցել և ներկա գտնվող մասնագետները միայն մեկ խորհուրդ են տվել` շարունակիր աշխատել նույն կերպ»,-հավելում է երգչախմբի խմբավարը:

Շեշտում է` իր համար առաջնային ու կարևոր է երեխաների միջև արմատացած շփումը, անբաժան կապը: «Միշտ ասում եմ` ավարտելուց հետո, ամեն անգամ իրար հանդիպելիս հիշեք, որ քույր ու եղբոր պես եք, իրար հանդեպ նախանձ չլինեք, յուրաքանչյուրդ ձեր չափով ձեր հետաքրքիր ձայնն ունեք: Փառք Աստծո, համերաշխ են իրար հետ, նախանձ չեն, բավական է ասել, որ ինչ-որ ծրագիր պետք է կյանքի կոչենք, երեխաներս համախմբվում են, այս վատ վիճակում իմ թիկունքին կանգնած են, հարուստ եմ իրենցով, իրենք են ինձ օգնում, որ սթրեսից դուրս գամ»,-եզրափակում է տիկին Արմենուհին` խոստանալով, որ դեռ բազմաթիվ ծրագրեր են կյանքի կոչելու:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում