Իսկ գիտե՞ք, որ տեկիլան ոչ մի կապ չունի կակտուսի հետ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Տեկիլան, արտացոլելով մեքսիկացի ժողովրդի մշակույթը, ոչ միայն իր հայրենիք Մեքսիկայում է, որպես ազգային ըմպելիք, ընդունված ու սիրված, այլ նաև տարածվել է ամբողջ աշխարհում: Տեկիլայի մասին ամենատարածված թյուր կարծիքն այն է, որ այն պատրաստվում է կակտուսներից, ինչը հիմնովին սխալ է: Այս ալկոհոլային ըմպելիքը պատրաստվում է կապույտ ագավա (պերճածաղիկ) բույսից, որը ներկայիս Մեքսիկայի տարածքում ապրած տեղաբնակները առաջին անգամ սկսել են աճեցնել մոտ ինը հազար տարի առաջ: Կապույտ ագավան նման է անանասին: Տեկիլայի պատմությունն սկսվել է 8-րդ դարում, երբ ստացվել է դրա նախնական տեսակը՝ «պուլկեն»:

Այն պատրաստել են տոլտեկ ցեղի արհեստավորները ագավայից: Այն նման է եղել կաթնային մածուցիկ հյութի, ունեցել է այրող համ և մոտ 6 աստիճանի թնդություն: Պուլկեն սպառվել է միայն մեկ հատուկ օր, որը լինում էր չորս տարին մեկ. դա կրակի աստծո տոնի օրն է: Փաստորեն. այդ ըմպելիքը եղել է Մեքսիկայում երկար տարիներ գոյություն ունեցող միակ ալկոհոլային ըմպելիքը: Բայց 400 տարի անց այդ երկիր են մտել իսպանացիները, որոնք ալկոհոլ պատրաստելու նոր մեթոդ են իմացել: Այդ մեթոդի շնորհիվ 1521 թվականին նույն կապույտ ագավայի հյութից պատրաստվել է մեկ այլ ըմպելիք, որը կոչվել է «մեսկալ»:

Դե, իսկ դրան էլ հետևել է հանրահայտ տեկիլա օղու հայտնվելը: Դա տեղի է ունեցել 1600 թվականին, երբ դոն Պեդրո Սանչես դե Տագլին կառուցել է ալկոհոլային խմիչքի արտադրության իր սեփական գործարանը: Հետագայում տեկիլան այնքան հայտնի է դարձել, որ 8 տարի անց պետությունը սկսել է ակցիզային հարկ սահմանել դրա վաճառքի վրա: Շուտով ագավայից պատրաստված օղին սկսել են արտահանել, և այն տարածվել է ամբողջ Եվրոպայում: Ալկոհոլային ըմպելիք տեկիլայի արտադրության առաջին լիցենզիան ստացել է Խոսե Կուերվոնը 1795 թվականին, որի կապակցությամբ էլ հայտնվել է «Jose Cuervo» ապրանքանիշի տեկիլան, որը գոյություն ունի մինչ օրս: 20-րդ դարի երկրորդ կեսին աշխարհն իմացել է «Մարգարիտա» կոկտեյլի մասին, որը պարունակում է լայմի հյութ, նարնջի լիկյոր և, իհարկե, տեկիլա, ինչը մեքսիկական օղին էլ ավելի է հայտնի դարձրել ամբողջ աշխարհում:

Իսկ ո՞րն է այս հայտնի խմիչքի արտադրության գաղտնիքը: Ինչպես արդեն ասացինք, տեկիլայի արտադրության հիմնական բաղադրիչը արքայախնձորի նմանությամբ ագավա բույսն է: Այն մեծանում է՝ հասնելով զգալի չափերի, նրա քաշը երբեմն հասնում է մինչև 60 կիլոգրամի: Մեկ բույսի հյութը բավարար է մոտ 16 լիտր խմիչք պատրաստելու համար: Ագավան քաղելուց հետո երեք օր փափկեցնում են հատուկ հագեցած ջեռոցներում, այնուհետև սառեցնում 24 ժամ, քաղցր հյութը քամում և խառնում ջրի և խմորիչի հետ: Դրանից հետո խառնուրդը լցվում է փայտե տակառների մեջ և թրմվում երկու շաբաթ: Հատուկ վերամշակումից հետո խմիչքի թնդությունը դառնում է գրեթե 55 աստիճան: Խմիչքը 40 աստիճան դարձնելու համար խառնում են թորած ջրի հետ, ապա շշալցնում: Կա տեկիլայի 5 հիմնական տեսակ, որոնք տարբերվում են իրենց ինքնարժեքով: Առաջինը Silver արծաթե տեկիլան է, որը անգույն է:

Այն շշալցվում է թորումից անմիջապես հետո: Երկրորդը Joven համեմված օղին է, որը չունի հնեցում: Երրորդը Gold ոսկե տեկիլան է, որն ունի մեղրի գույն` կաղնու տաշեղներով թրմելու կամ առանց թրմելու այլ գունային սխեմաներ օգտագործելու շնորհիվ: Տեկիլայի չորրորդ տեսակը Reposado- ն է, որն ունի ոսկեգույն երանգ և 4 ամսից մինչև մեկ տարվա հնեցում: Եվ վերջինը Anejo-ն է, որ ունի երկարատև հնեցում՝ 3-ից 10 տարի, որի ընթացքում այն պահվում է կաղնու տակառներում: Ի դեպ, եթե տեկիլան ավելի երկար հնեցվի, ապա այն փչանում է, քանի որ ստանում է դառը համ: Առավել հաճախ տեկիլան արտադրվում է 38 % ալկոհոլի պարունակությամբ, սակայն կարող է արտադրվել մինչև թե՛ 31 և թե՛ մինչև 55 % թնդությամբ:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում