«Ասում էի՝ վերջինը կլինեմ, բայց վերջինը չեղա. դեռ արյուն է թափվում, բայց այն ազատության համար է». Դուշման Վարդանի մայր

Past.am

Հաղթանակը մերն է, որովհետև մենք մեր թափած արյունով մեր սեփական տունն ու հողն ենք պաշտպանում։ Սա երրորդ հաղթանակն է, որը պետք է լինի այն հողի վրա, որտեղ, անկախ ամեն ինչից, այս պահին էլ են երեխաներ ծնվում։ Դուշման Վարդանի (Վարդան Ստեփանյանի) մայրն է ասում՝ տիկին Զարիկը (Զարուհի Շամյանը)։

Թեև տիկին Զարիկի առողջական խնդիրներն այս օրերին մի փոքր սրվել են, բայց հավաստիացնում է՝ ոչինչ չի խանգարում սպասել հաղթանակին ու իր խոսքն ուղղել ժողովրդին, զինվորին ու հայ մայրերին։

«Հաղթել ենք ու պիտի հաղթենք։ Փառք ու պատիվ մեր բանակին։ Խոնարհվում եմ մեր այն մայրերի առաջ, որոնք ծնել, սնել ու մեծացրել են այն զինվորին, ով այսօր շարունակում է պաշտպանել այն հողը, որի վրա 1990-94 թվականներին հեղեղով արյուն է թափվել։ Մենք կհաղթանակենք ու այդ հաղթանակը պետք է հանգստություն տա։ Ես ասում էի՝ վերջինը կլինեմ, բայց վերջինը չեղա։ Դեռ արյուն է թափվում, բայց այդ արյունն ազատության համար է։ Այդ արյունը մեր ժողովրդի համար է։ Թուրքիան նորից ցեղասպանություն է ուզում, բայց իրեն չի հաջողվի իր ծրագիրն իրականացնել։ Հայը ծնում է, հայը սնում է ու իր հողը մինչև վերջ կպաշտպանի։ Հաղթանակը մերն է, իմ հայ ժողովուրդը ոտքի կանգնած պայքարում է իր արդարացի պահանջի համար։ Հաղթանակը մերն է, որովհետև նաև ունենք դստրեր, որոնք զինվորի կողքին են։ Նրանց խոսքը և՛ զենք է, և՛ սուր է, և՛ հույս, և՛ հավատ։ Նոր ծնված մանուկից մինչև հերոսի՝ ինձ նման տարիք առած մոր խնդրանքն առ Աստված այն է, որ էլ զոհ չունենանք, որ մայրերն էլ սևազգեստ չդառնան։ Ես խոնարհվում եմ հայոց մայրերի առաջ։ Խոնարհում նրանց, որ երրորդ պատերազմի համար տղաներ ունեցան ու նրանց ուրախ ծառայության ուղարկեցին, որ նրանք այսօր աշխարհի աչքի առաջ հրաշքներ գործեն։ Մեր ժողովուրդն արդարացի մարդու պատերազմ է վարում։ Մենք այն ժողովուրդն ենք, որ հանուն հայրենքի ծանր վիճակում մի խումբ է դառնում։ Խոնարհվում եմ բոլորի առաջ՝ սկսած այն տասը տարեկան երեխայից, որը տան վերջին ունեցվածքն այսօր զինվորի համար է ուղարկում»,-Past.am-ի հետ զրույցում ասաց տիկին Զարուհին։

Տիկին Զարուհին որդու տուն-թանգարանում էր այդ պահին, մենակ էր, որովհետև հարազատները, թոռներն Արցախում են. «Իմ երեխաներն էլ են այսօր մարտի դաշտում, հայրենիք են պաշտպանում։ Եթե ի վիճակի լինեի, իրենց բոլորի կողքին կլինեի, բայց միայն խոսքով կարող եմ իմ որդու գործը շարունակել։ Մենք դժվարության առաջ ենք, յուրաքանչյուր մայր յուրաքանչյուր տղայի խոսքում իր որդու ձայնն է լսում։ Չկա ուրիշի երեխա. ես սպասում եմ իմ տուն եկող բոլոր երեխաներին, ովքեր գիտեն, որտեղից են եկել, ուր են գնում ու ում դեմ են պայքարում։ Մեր դարավոր թշնամու դեմ են պայքարում։ Վերջնական հաղթանակը մերն է լինելու»։

Աննա Բադալյան