Փա­շի­նյա­նը բարձր մաս­նա­գի­տա­կան որակ­ներ է պա­հան­ջում քա­ղա­քա­ցի­նե­րից, բայց ոչ եր­բեք իրե­նից ու իր թի­մից

Past.am

Հայաստանում միշտ բոլոր իշխանությունների օրակարգում է եղել պրոֆեսիոնալիզմի և գիտելիքահեն տնտեսության ստեղծման հարցը։ Ու իսկապես, ներկայիս իրողությունների պայմաններում անհնար է առանց լուրջ գիտելիքների ու հմտությունների պաշարի մրցունակություն ապահովել։

Սակայն մրցունակության բարձրացումը պահանջում է, որ այս հարցում պետության քաղաքականությունը լինի ոչ թե միակողմանի, այսինքն՝ խրախուսվեն միայն մասնագիտական որոշ ուղղություններ, իսկ մյուսներն անտեսվեն, այլ համակողմանի, որի համար անհրաժեշտ է ձևավորել մասնագիտական լայն դաշտ, երբ պրոֆեսիոնալիզմը կգնահատվի որոշակի ուղղության սահմաններում և ավելորդ պահանջներ չեն դրվի։ Սակայն մեզանում կարծես թե խախտված է մասնագիտությունների ու աշխատաշուկայի պահանջների միջև բալանսը։

Դրա համար էլ որոշակի բնագավառներում շատ դժվար է լինում որակյալ մասնագետներ գտնել։ Իսկ ընդհանրապես, պրոֆեսիոնալիզմի տեսանկյունից ամենակարևորը պետական կառավարման ապարատի գործունեությունն է, քանի որ հենց այստեղ է կյանքի կոչվում պետական քաղաքականության ռազմավարությունը, և բոլոր քաղաքացիների կյանքի որակը ուղղակիորեն կախված է կառավարության գրանցած արդյունքներից։ Այնուամենայնիվ, եթե նկատել եք, պետական կառավարման օղակներում ձևավորվել է որոշակի դիսբալանս։

Խնդիրն այն է, որ կառավարման ամենաբարձր հատվածում ղեկավար պաշտոններում են նշանակվել մարդիկ, որոնք կա՛մ ընդհանրապես գաղափար չունեն պետական կառավարման ոլորտից, կա՛մ աչքի են ընկնում պրոֆեսիոնալիզմի ցածր աստիճանով։ Բայց այս հանգամանքը չի խանգարում, որ մերօրյա «թավշյա» պաշտոնյաները բոլորն անխտիր ամեն ամիս բարձր պարգևավճար ստանան։

Այնինչ, տարրական տրամաբանությունը հուշում է, որ պարգևավճարը պետք է տրվի միայն արդյունավետ աշխատանքի և բարձր մասնագիտական որակների ցուցադրման պարագայում։ Եթե բարձր պարգևավճարները տրվում են բոլորին անխտիր, ապա այդ պաշտոնյաների մոտ վերանում է մասնագիտական գիտելիքները և հմտությունները կատարելագործելու ու մեծ ցուցանիշներ արձանագրելուն միտված մոտիվացիան։ Եվ դրա հետ մեկտեղ լարվում է նաև մթնոլորտը կառավարման համակարգի ներսում։

Բնականաբար, կառավարման միջին օղակներում տարիներ շարունակ աշխատող մասնագետները, որոնք ժամանակի ընթացքում մեծ գիտելիքների պաշար և փորձ են ձեռք բերել, տեսնում են, թե ինչպես է իրենց ղեկավար նշանակվել մի երիտասարդ, որը շատ քիչ է գլուխ հանում կառավարման ոլորտից, կամ ուղղակի փողոցից է եկել, բայց իրենցից մի քանի անգամ բարձր աշխատավարձ է ստանում ու դրա հետ մեկտեղ՝ ամեն ամիս պարգևավճար։ Եվ ակամայից նրանց մոտ հարց է առաջանում, թե ինչո՞վ են իրենք մեղավոր, որ 2018 թվականի գարնանը Նիկոլ Փաշինյանի հետ մի քանի քայլ չեն արել, որպեսզի բարձր պաշտոնի արժանանային։

Սրա արդյունքում էլ պետական կառավարման համակարգի միջին օղակներում որոշակի հակադրություն է առաջ գալիս, իսկ շատերն ուղղակի հիասթափվում են իրենց աշխատանքից։ Եվ սրա արդյունքում է, որ Փաշինյանը հայտարարում է, թե պետական ողջ համակարգը դիմադրում է։ Սակայն այս ամենը չի խանգարում, որպեսզի վարչապետը բարձր որակներ պահանջի մյուսներից, բայց ոչ երբեք իրենից ու իր թիմից։ Օրերս էլ վարչապետ Փաշինյանը հայտարարել է, թե «առանց անգլերենի մոշ աճացնել հնարավոր չէ»։

Ընդհանրապես, Փաշինյանը սիրում է խոսել ոչ թե ամբողջական մասնագիտական որակների, այլ այնպիսի հարցերի մասին, որոնցով կկարողանա տպավորություն գործել հանրության վրա։ Դրա համար էլ վերջինս պատեհ-անպատեհ շատ է խոսում միայն օտար լեզուների իմացության մասին, սակայն օրինակ լեզուների իմացությունը շատ քիչ կապ ունի լավ ու պահանջված գյուղատնտես լինելու հետ։ Բայց, ինչպես երևում է, շոուն շարունակվում է: Կարևորը ձևն է, իսկ բովանդակության վրա՝ թքած...