«Ոչ թե նրանք են թույլ, այլ պար­զա­պես մենք ենք ուժեղ»

Մենք ականատես ենք լինում մի գործընթացի, որը ժամանակ առ ժամանակ պարզապես ընդմիջվում է հարաբերական հանգստով՝ ելնելով որոշակի իրավիճակներից, ինչպիսին Ադրբեջանի ներքին քաղաքական կյանքն է, Ադրբեջանում որևէ միջոցառման առկայությունը: Անդրադառնալով սահմանային լարվածությանն ու ադրբեջանական հերթական սադրանքներին՝ «Փաստի» հետ զրույցում ասաց ռազմական փորձագետ Կարեն Հովհաննիսյանը:

«Եթե խոսենք հուլիսի 12-ին հաջորդած զարգացումների մասին, ապա, ընդհանուր առմամբ, կարող ենք ասել, որ ադրբեջանական բանակը խայտառակ պարտություն ունի. ոչ միայն թանկարժեք ԱԹՍ-ներ, որոշակի հատվածների նկատմամբ վերահսկողություն, այլ նաև բարձրագույն սպայական կազմից բարձրաստիճան սպաների է կորցրել: 

Այս առումով խայտառակ վիճակում է Ադրբեջանը, և Բաքվի բռնապետը երկար տարիներ իրենց կողմից փառաբանված բանակի իմիջը փրկելու փորձ է անելու: 

Եվ սա անելու է որոշակի դրվագային հաջողությունների միջոցով, որոնք, սակայն, ևս դատապարտված են անհաջողությունների. ռազմավարությունն ու մեթոդաբանությունը, որոնցով շարժվում են, միանշանակ վկայում են այն մասին, որ իսկապես չեն հասկանում, թե որտեղ ինչ են անում: 

Գնալ մի այնպիսի դիրքի վրա, որն ունի հզոր ու ժամանակակից պաշտպանվածություն, նման է ինքնասպանության: Ի դեպ՝ ներքին լսարանի ախորժակը զսպելու համար դրվագային հաջողությունների գնալը ևս կործանման է տանելու»,-ասաց փորձագետը:

Խոսելով հետագա հնարավոր զարգացումների մասին՝ Կարեն Հովհաննիսյանը նշեց. «Կարծում եմ՝ լարվածության աճ ենք ունենալու: Ալիևը ոչ մի կերպ չի փորձում գալ բանակցային սեղանի շուրջ և անընդհատ, թեկուզև միջնորդավորված, առաջ է քաշում ինչ-որ անիրատեսական ու անհավանական թեզեր: 

Միևնույն ժամանակ, ներքին քաղաքական խնդիր ունի, որի լուծման միակ ճանապարհը սահմանային լարվածությունն է»:

Անդրադառնալով ՀՀ ԶՈՒ պատրաստվածությանը, Ադրբեջանի զինտեխնիկային ու դրանք օգտագործելու իրական հնարավորություններին՝ մեր զրուցակիցն ընդգծեց. «Ադրբեջանական բանակում առկա է տարատեսակ ժամանակակից զենք, զինամթերք, սակայն, ինչպես միշտ, դրանց օգտագործման մեթոդաբանությանը և ձևերին չտիրապետելու պատճառով դրանք որպես խոտան են կարողանում օգտագործել: Իրականում, այնուամենայնիվ, պետք չէ թերագնահատել ադրբեջանական բանակին, պարզապես մեր զինուժը կարողանում է շատ ավելի լավ ու ավելի շատ հակահարվածներ հասցնել: 

Ուզում եմ շեշտել, որ ոչ թե նրանք են թույլ, դրա համար մենք կարողանում ենք իրենց նկատմամբ ռազմական հաջողություններ գրանցել, այլ պարզապես մենք ենք ուժեղ ու կարողանում ենք ռազմական հաջողություններն ավարտին հասցնել: 

Իրականում նրանք այնքան են կերակրվել իրենց բանակի «փառապանծ լինելու մտքով», որ մոռանում են թե՛ հայկական բանակի փառապանծ լինելու, թե՛ նաև այն մասին, որ հայկական բանակը կարող է իրենց այնպիսի հարվածներ հասցնել, որ չկարողանան ուշքի գալ»:

Խոսելով բարոյահոգեբանական պատրաստվածության մասին՝ Կ. Հովհաննիսյանն ընդգծեց, որ Ադրբեջանի իշխանությունն իր հասարակությանը արդեն երկար տարիներ ու հատկապես վերջին տարում պատերազմի է պատրաստում. 

«Հասարակությանը պատերազմի է փորձում պատրաստել տարբեր տեսակի ռազմատենչ հայտարարություններով ու միջոցառումներով, խրախուսվում է նաև հային սպանելու գաղափարը: Այդուհանդերձ, Ադրբեջանում այդպես էլ չեն կարողանում առաջ տանել իրենց միտքը, թե, օրինակ՝ «Արցախը ադրբեջանցիների հայրենիքն» է: 

Որքան էլ փորձեն հակահայկական քաղաքականություն իրականացնել, չկա ընկալում, որ Արցախն «իրենցն» է»:

Ինչ վերաբերում է մեր ընդհանուր բարոյահոգեբանական վիճակին, Կ. Հովհաննիսյանը շեշտեց. «Մեզ մոտ հայրենատիրության գաղափարը շատ ամուր հիմքերի վրա է, ինչից էլ կարելի է եզրակացնել, թե ինչպիսին է մեր բարոյահոգեբանական վիճակը: 

Ընդհանրապես, միայն մեր 3-րդ բանակային կորպուսի զինվորների դիմումը, ըստ որի՝ չէին ուզում զորացրվել մինչև ռազմական լարվածության ավարտը, բավական է պատկերացում կազմելու, թե ինչպիսի բարձր մակարդակի վրա է բարոյահոգեբանական վիճակը: 

Երբ անձամբ զրուցում եմ զինվորների հետ, շատ դեպքերում ասում են՝ ա՛յ, սա է ծառայությունը, հիմա հասկանում ենք, որ ծառայում ենք հայրենիքին ու օգուտ տալիս, թե չէ ամեն օր միապաղաղ է անցնում: 

Այսպիսին է մթնոլորտը մեզ մոտ՝ ի տարբերություն ադրբեջանական բանակի, որի զինվորները զանգում են իրենց ծնողներին ու ասում՝ մի բան արեք, տարեք մեզ: Այս մասին շատ ու շատ ադրբեջանցի իրավապաշտպաններ են բարձրաձայնում»:

ԱՆՆԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ