Քա­ղա­քա­կան պո­կեր՝ ժո­ղովր­դա­կան ման­դատ, հե­տապն­դում­նե­րի ին­դուլ­գեն­ցիա, քննա­դա­տու­թյուն­նե­րից ապահովագրում

polit.ru-ն «Նիկոլ Փաշինյանի «բեկման» իմիտացիան» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, որից երկար ժամանակ սպասում էին «բեկում» ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցում, վերջապես վճռական քայլ է արել: Վերջերս տեղի ունեցած մամուլի ասուլիսում նա կարդացել է իր կողմից չնշված թերթից հատվածներ ղարաբաղյան հիմ նախնդ րի կարգավորման սկզբունքների մասին, որոնց հիման վրա, ինչպես պնդում է նա, իր նախորդները բանակցություններ են վարել: 

Դրանից հետո նա առաջարկել է չճանաչված Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության նախագահի պաշտոնի բոլոր թեկնածուներին արտահայտվել այդ սկզբունքների մասին: Այդ սկզբունքները, ի դեպ, հայտնի են եղել դրանից էլ առաջ, քանի որ դրանք հիմնված են ավելի քան 10 տարի առաջ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի միջնորդների կողմից հրապարակված մադրիդյան սկզբունքների վրա: 

Ուրեմն, ինչու՞ է Փաշինյանը դրանք այդքան թատերական ներկայացնում: Ինչո՞ւ է սկսել այդ գամբիտը: Մի՞թե այս տարվա մարտի 31-ին նշանակված նախագահական ընտրություններին «սեփական» թեկնածուին սատարելու համար: Ինչո՞ւ: Ի վերջո, Փաշինյանի աջակցությունն այնտեղ մեծ չէ: 

Ստացվում է, որ նրա հիմնական նպատակը առնչվում է կարգավորման սկզբունքներին: Նույնիսկ նրա նախորդները, որոնք Ղարաբաղում մեծ ներուժ և հարգանք ունեին, տարիներ շարունակ չէին համարձակվում այդ սկզբունքները հանձնել իրենց հայրենակիցների քննարկմանը: 

Առավել ևս՝ առանց նախապատրաստման: Այսպիսով, նրա ելույթի հիմնական արդյունքը կարող է լինել միայն այն, որ մադրիդյան սկզբունքները քննադատվելու և ի վերջո թաղվելու են: 

Եվ այդ սկզբունքների ճակատագիրը կավարտվի Փաշինյանի այն հայտարարությամբ, որ «ժողովուրդը չի աջակցում, և ես չեմ կարող դեմ գնալ ժողովրդին»: 

Ի՞նչ կարող են պատասխանել այդ ամենին համանախագահները: Կոպիտ ասած, միգուցե միայն հայհոյեն, և այն էլ միայն շրթունքներով, ոչ բարձրաձայն, քանի որ համոզելու իրավունքից զատ նրանք այլ մանդատ չունեն: 

Ստացվում է այնպես, որ իր անսպասելի ելույթով Նիկոլ Փաշինյանը առաջին հերթին փորձում է լուծել ներքաղաքական ճակատում առկա իր անձնական խնդիրները: 

Առաջին հերթին նա, փաստորեն, ապահովել է ժողովրդական մանդատ Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ իր ցանկացած նախաձեռնության համար, քանի որ խոսում է պոպուլիստական ոգով՝ «մենք ոչ մի թիզ հող չենք տալու», ինչը և ներկայումս համապատասխանում է ընտրողների ճնշող մեծամասնության տրամադրությանը: 

Երկրորդ հերթին՝ իրեն ներկայացնելով որպես իր նախորդներից ավելի մեծ հայրենասեր՝ Փաշինյանն ինքն իր համար ինդուլգենցիայի նման մի բան է ստանում իր քաղաքական հակառակորդներին հետապնդելու համար (հայտնի է, որ նրանցից ոմանք բանտարկվել են Փաշինյանի՝ իշխանության գալուց հետո): 

Դե, իսկ երրորդ հերթին՝ նա իր համար ապահովում է մոտ ապագայում համաշխարհային հանրության կողմից հնարավոր քննադատություններից ապահովագրում: 

Հայաստանի ղեկավարը այժմ կարող է հանգիստ պատասխանել իրեն ուղղված ցանկացած քննադատական հայտարարության և ասել, որ «ինքը ժողովրդավար է, ինչպե՞ս չլսի ժողովրդի կարծիքը»: Այսինքն, ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման այն երկարաժամկետ հեռանկարը, որի նախապատրաստումը տարիներ են պահանջել, Փաշինյանի կողմից իր քաղաքական նպատակների համար զոհաբերվել է մեկ րոպեի ընթացքում: Իսկ ի՞նչ կանեն միջնորդները հիմա: 

Կա՞ հույս, որ նրանք ունեն «պլան Բ»: Այն չկա: 

Եվ որտեղի՞ց լինի Մոսկվայի և Վաշինգտոնի միջև քաղաքական երկխոսության բացակայության պայմաններում: Այն ամենին, ինչին նրանք ունակ են, արվել է նախկինում՝ դեռևս 2000-ականների ավելի բարենպաստ քաղաքական իրավիճակի պայմաններում: 

Իսկ այն ամենը, ինչին ունակ են ներկայումս, մադրիդյան սկզբունքները պահպանելն է: Ներկայումս կարելի է համարել, որ այդ սկզբունքները արդեն չկան: 

Հենց դրա վրա է խաղադրույք կատարել Փաշինյանը՝ փաստացի հայերի առջև դնելով, ըստ էության, «ճիզվիտական» հարց: Եթե համաձայն եք այդ սկզբունքների հետ, ապա ես, ենթադրաբար, պատրաստ եմ: Սակայն նա գիտի պատասխանը:

 Համաձայն չեն: Համաձայն չեն այնպես, ինչպես նույն սկզբունքներին համաձայն չեն Ադրբեջանում, եթե վաղը դրանք հանրաքվեի դրվեն: Պետք է գիտակցել, որ Փաշինյանին պետք չէ հակամարտության լուծում: Փոխարենը նրան պետք է հակամարտություն, բայց մի տեսակ «սառեցրած» վիճակում, քանի որ դրանից նա կստանա այն ամենը, ինչ ցանկանում է: Ընդ որում, անձնական շահի համար: 

Հանուն իշխանության: Հանուն նրա, որ իրերը իրենց անուններով կոչելով՝ վատ դրության մեջ ընկնեն իր հակառակորդները: Վատ դրության մեջ ընկնեն միջնորդները, նաև Ռուսաստանը: Նրա խաղադրույքն այժմ այն է, որ Բաքվում համբերությունը կսպառվի, և կկրկնվեն 2016 թվականի ապրիլ յան հարձակողական գործողությունները: 

Որից հետո միջնորդները նորից կմիջամտեն, կդադարեցվի հարձակումը, և ղարաբաղցիները պաշտպանության համար կդիմեն Փաշինյանին, իսկ Հայաստանում նրա իշխանությունը կամրապնդվի: Ահա այդպիսի քաղաքական պոկեր: 

Հանուն հաղթելու կարելի է գնալ անգամ նման սադրանքների: Սա նշանակում է, որ բոլորը՝ և՛ միջնորդները, և՛ հարևանները, պետք է սպասեն այդ սադրանքներին և ոչ մի դեպքում չմասնակցեն դրանց: 

Սա ներհայկական խաղ է և պետք չէ դրանում մասնակցություն ունենալ:

 Պետք է այլ բան: Մադրիդյան սկզբունքներին հասցված հարվածից հետո հանգիստ վերլուծել նոր իրավիճակը, ճշտել հիմնական խաղացողների նոր մեկնարկային դիրքերը և լուծում փնտրել: Նա, ով փնտրում է, միշտ էլ գտնում է: