Հա­յաս­տա­նի խորհր­դա­րա­նի նա­խա­գա­հը ժխտում է ան­մե­ղու­թյան կան­խա­վար­կա­ծը

regnum.ru-ն հրապարակել է Արտաշես Գեղամյանի՝ «Ոչ ադեկվատ կառավարությունը վտանգ է ներկայացնում Հայաստանի ազգային անվտանգության համար» վերնագրով հոդվածը, ուր հեղինակը գրում է, որ այնքան էլ հաճելի չէ Հայաստանի խորհրդարանի նախագահ Արարատ Միրզոյանի հայտարարություններին արձագանքելը մի շարք պատճառներով, բայց կատարել դա անհրաժեշտ է:

Սկզբի համար ասենք, որ Հայաստանի ներկայիս խորհրդարանը այնքան էլ լեգիտիմ չէ: Բացի այն, որ արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցել է ընտրողների միայն 48,63 %-ը, պետք է նաև նշել, որ այդ ընտրությունները կազմակերպվել են հակասահմանադրական գործողությունների արդյունքում՝ խորհրդարանի շենքի շրջափակում, վարչապետի թեկնածուների առաջադրման արգելում և այլն:

Եվ հիմա այս նոր խորհրդարանի նախագահ Արարատ Սամվելովիչը, լինելով «հեղափոխականներին» ափսեով մատուցված իշխանության էյֆորիայի տակ, սկսել է իր հին գործը՝ խրատներ տալն ու սովորեցնելը, ընդ որում` այս անգամ, ոչ ավել, ոչ պակաս, Հայաստանում Ռուսաստանի դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինին:

Որպեսզի ամեն ինչ պարզ լինի, հիշեցնենք, որ դեսպանը Հայաստանի հասարակական-քաղաքական և գործարար շրջանակների հետ հանդիպումների շրջանակում հանդիպել է Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հետ: Եվ այս հանդիպումը խիստ դուր չի եկել Հայաստանի խորհրդարանի նախագահին:

Ըստ նրա, ինքը չի ողջունում Ռուսաստանի դեսպանի այդ հանդիպումը, չնայած, իհարկե, որևէ երկրի դեսպան կարող է հանդիպել երկրի քաղաքական ամբողջ դաշտի ներկայացուցիչների հետ, սակայն այստեղ ինչ-որ այլ բան է, քանի որ այն մեղադրանքները, որոնք առաջադրվել են այդ մարդուն, դուրս են մղում նրան մաքուր քաղաքական դաշտից: Ուղղակի հիշեցնենք, որ «այդ մարդը»՝ Ռոբերտ Քոչարյանը, Արցախի հերոսի կոչում ունի, Ֆրանսիայի Պատվավոր լեգեոնի Մեծ Խաչի կրող է և «Ոսկե Արծիվ» շքանշանակիր, նա պարգևատրված է նաև Լեհաստանի, Լիտվայի, Վրաստանի և Հունաստանի բարձրագույն պարգևներով:

Իհարկե, նա Միրզոյանի պես չի աշխատել «HSBC Հայաստան» բանկում և չի անցել ԱՄՆ-ի USAID կազմակերպության ֆինանսավորմամբ ընթացած Ընտրական համակարգերի միջազգային ֆոնդի ժամանակակից քաղաքական գործիչների վերապատրաստման կուրսեր, սակայն ամեն մարդու կենսագրությունը խոսում է իր մասին:

Այստեղ ամենավտանգավորն այն է, որ Հայաստանի բարձրագույն պաշտոնյաներից մեկը կոպիտ կերպով խախտում է քրեական դատավարության հիմնական սկզբունքներից մեկը՝ անմեղության կանխավարկածը: Լրագրողի այն հարցին, թե արդյո՞ք որպես քաղաքական գործիչ Քոչարյանի և Վլադիմիր Պուտինի հնարավոր հանդիպումը կարող է ազդել Քոչարյանի դատավարության վրա, Միրզոյանը խրոխտ պատասխանել է, որ ոչ մի դեպքում դա հնարավոր չէ, քանի որ որևէ երկրի նախագահի հանդիպումը երկրի վարչապետի կամ այլ մարդու հետ չի կարող ազդել մեղադրանքի, արդար դատաքննության և դատավճռի վրա:

Հայաստանի իշխանության ներկայացուցիչների ներկայիս ոչ ադեկվատ պահվածքը, որն արդեն իսկ բազմիցս է ցուցադրվել, անմիջական սպառնալիք է երկրի ազգային անվտանգության համար: Այս փաստը մեծ աղետ կբերի, եթե «ժողովրդական վարչապետ» Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարական տալու կամքի ուժ չունենա: Նա չի կարող չհասկանալ, թե ինչու է իշխանության եկել, ինչու հենց իրեն են զիջել իշխանությունը: Ամեն ինչ պարզից էլ պարզ է: Ում, եթե ոչ նրան, ով Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման հարցում ունի պարտվողական տրամադրություն, «վստահվել է» Հայաստանի համար այս տխուր հարցի լուծումը:

Հիշեցնենք ընթերցողին, թե ինչ էր գրում «ժողովրդական վարչապետ» Փաշինյանը 2001 թվականի մայիսի 22-ին «Հայկական ժամանակ» թերթում հրապարակված «Իմացե՛ք, երկիրը պահում են սիրով» հոդվածում. «Ուստի, զարմանում եմ, որ մեր երկրում կան մարդիկ, որոնք պատրանքներ ունեն գրավյալ տարածքների մասով:

Եկեք նրբորեն շրջանցենք այս խնդրի ցավոտ կողմը և խնդրին նայենք խաղի կանոնների տեսանկյունից: Ես չեմ ընդունում այն տեսակետը, որ լավ դիվանագիտությունը կարող է ապահովել տարածքները Ադրբեջանին չվերադարձնելը... Ի վերջո, այս երկիրը (իմա՝ Հայաստանը) չունի տեր, և մենք, որ պետք է լինենք այդ երկրի տերերը, թողնելով մերը՝ ցանկանում ենք դառնալ օտարի տերը»:

Որպես վերջաբան՝ ցանկալի չէ հոդվածը ավարտել տխուր նոտաներով: Ի սկզբանե թվում էր, թե դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինի հանդիպումը Ռոբերտ Քոչարյանի հետ լավ նշան է: 

Փաստացի այս հանդիպումը անուղղակի կերպով հաստատում է Հայաստանում արդարադատության հաղթանակի հանդեպ հավատը, որի դեպքում ոչ մի կողմից չի լինի որևէ քաղաքական ճնշում:

Ի դեպ, Ռոբերտ Քոչարյանի արդարացման հարցում վստահությունը կասկած չի հարուցում ոչ միայն Ռուսաստանի դեսպանի, այլ նաև ցանկացած խելամիտ մարդու մոտ, նույնիսկ եթե նա չունի իրավական գիտելիք, բայց կարող է տարբերակել արդար դատավարությունը քաղաքական պատվերից, ըստ էության, քաղաքական վենդետտայից:

Նշենք նաև, որ Կոպիրկինի հանդիպումը Քոչարյանի հետ միաժամանակ նաև որոշակի աջակցություն է «ժողովրդական վարչապետին», որը բազմիցս հայտարարել է իր բացարձակ չմասնակցելը այս իրավական գործընթացին:

Օրինակ՝ կարծում ենք, որ հանդիպելով Ռոբերտ Սեդրակիչի հետ՝ Կոպիրկինը ցանկանում էր ռուսական ներդրումային հեղինակավոր «Սիստեմա» ընկերության անկախ տնօրեններից մեկի՝ Քոչարյանի հետ օր առաջ քննարկել Հայաստանի տնտեսության մեջ ապագա ներդրումների հնարավորությունը:

Ակնհայտ է, որ Հայաստանում կեղծավոր ժողովրդավարների իշխանության գալով՝ կտրուկ նվազել է օտարերկրյա ներդրումների ծավալը: Ցավոք, ռուսական կողմի՝ այս հարցում օգնելու ցանկությունը Արարատ Միրզոյանի «արդար բարկությունն» է առաջացրել: Անգամ պետք չէ խոսել այն մասին, որ Ռուսաստանի դեսպանը կարիք ունի լսել Լեռնային Ղարաբաղի առաջին նախագահի և Հայաստանի երկրորդ նախագահի կարծիքը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորման հնարավոր ուղիների վերաբերյալ: Մի խոսքով, ոչ ադեկվատ իշխանությունները սպառնալիք են Հայաստանի ազգային անվտանգության համար: