Նախարարների մանկության հուշերը (բացառիկ լուսանկարներ)

Այսօր հունիսի 1-ն է՝ Երեխաների պաշտպանության միջազգային օրը: Tert.am-ը զրուցեց ՀՀ մի քանի նախարարների հետ, որոնք մանկանալով վերհիշեցին իրենց անհոգ օրերը, մանկական զվարճալի պատմությունները և ևս մեկ անգամ թերթելով ընտանեկան ալբոմները սիրով տրամադրեցին իրենց մանկության տարիների ու իրենց սեփական շարունակության՝ երեխաների լուսանկարները…

ՀՀ արդարադատության նախարար Հովհաննես Մանուկյան

Մանկուց սիրել եմ արկածային պատմություններ, բայց երբեք չէի ենթադրի, որ իրական արկածի եմ հանդիպելու: ..5 տարեկան էի, Թբիլիսիից գնացքով պիտի մեկնեինք Կիսլովոդսկ՝ հանգստանալու: Ծնողներս կարևոր գործեր ունեին և չէին կարող բացակայել, այդ պատճառով էլ ինձ հանձնեցին տատիկիս ու պապիկիս, որոնց հետ էլ երեկոյան գնացով ճանապարհ ընկանք: Պատկերացնում եք, գիշերը քնեցինք և առավոտյան արթնացանք … Բաքվում: Այն ժամանակ իհարկե ազգամիջյան կոնֆլիկտ չկար և բոլորս խորհրդային կայսրության քաղաքացիներ էինք, բայց չեմ կարող ասել, որ իրավիճակը մեզ համար շոկային չէր…. Այդպես էլ այն ժամանակ գլխի չընկանք, թե ինչպես էր Թբիլիսիի երկաթգծի կայարանի տոմսավաճառը հաջողացրել մեզ ուղարկել Բաքու: Մենք պայմանավորվեցինք, որ դա կպահենք որպես երեքիս գաղտնիք և այդ մասին հատկապես չենք պատմի ծնողներիս՝ նրանց անտեղի հուզմունքից զերծ պահելու համար: Բնականաբար շփոթած ուղևորությունը լրացուցիչ անհանգստություն էր տատիս և պապիս համար, բայց ինձ համար այն վերածվեց շատ հետաքրքիր արկածի, ինչից ես օգտվեցի ամբողջությամբ: Եվ մինչ պապիկս տոմսի հերթ էր կանգնել, ես կարողացա տատիկիս հետ շրջել առափնյա տարածքներով, հսկայական նավեր տեսնել ու հիշել իմ լսած արկածային պատմությունները: Էլ չեմ ասում, որ փոքր հասակում շատ էի սիրում գնացքով ճամփորդել, ինչից նույնպես լրացուցիչ օգտվեցի այս հուշ դարձած թյուրիմացության արդյունքում: Իսկ թե ինչպես հանգստացանք Կիսլովոդսկում, ցավոք չեմ հիշում..

Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի  նախարար Արտեմ Ասատրյան

8 տարեկան էի, գնացել էի հորաքրոջս տուն՝ գյուղ: Գյուղում հավերի հետևից վազվզելուց, խակ-խակ մրգերը ծառերից պոկելուց ու անլվա ուտելուց հետո, որոշեցի մտնել գոմ: Գոմը կիսամութ էր, երեխա էի, մտածեցի, կովը չի տեսնի, գնամ մի քիչ պոչից քաշքշեմ… մի խոսքով մի լավ գժվացրի կովին… Բայց մանկական չարաճճիությունս կարճ տևեց, կովը ինձ համար շատ անսպասելի պտտվեց ու կոտոշով էնպես հարվածեց ճակատիս...… Երբ աչքերս բացեցի, արդեն շուրջս հարայհրոց էր, հավաքվել էին, ճակատիս արյունն էին մաքրում, ջուր էին տալիս: Ես էլ հորաքրոջս ասեցի. «Հորքուր, ոնց որ կովի կոտոշը պոկվեց, բայց ես բան չեմ արել»:

Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում: