«Աշոտին կորցնելով՝ կորցրել եմ ամեն ինչ». Աշոտ Շահբազյանի մոր համար որդու կորստի ցավը տարեցտարի ավելի է մեծանում

168.am-ը գրում է.

2016 թվականի ապրիլյան պատերազմում զոհված լեյտենանտ Աշոտ Շահբազյանիընտանիքի համար այդ չարաբաստիկ օրվանից անցած երեք տարին որևէ կերպ չի սփոփել նրա ցավը։

Մեզ հետ զրույցում հերոսի մայրը՝ Լիաննա Շահբազյանը, պատմեց, որ Աշոտի մահից հետո ձեռք է բերել առողջական մի շարք խնդիրներ, ժամանակ առ ժամանակ հիվանդանոց է պառկում բուժումներ ստանալու համար: Ասում է՝ ֆիզիկական ցավը որոշ չափով մեղմանում է, հոգու ցավը՝ երբեք։

«Ամեն օր սպասում եմ, որ որդիս դուռը կբացի, ներս կգա, միայն նրան եմ սպասում։ Ցավը տարեցտարի ավելի է մեծանում, Աշոտի կարիքը շատ եմ զգում։ Այս երեք տարիների ընթացքում իմ դուռը բացող չի եղել, ո՛չ զինկոմիսարիատը, ո՛չ այլ պատկան մարմիններ։ Ախուրյանը մոռացել է Աշոտ Շահբազյանին, միշտ ասել եմ, որ որդիս զոհվել է՝ հանուն ձեր աթոռների ու ապագայի, բա հիմա արժանի չէ՞ր, որ իր անունով մի դասարան ունենար։ Փողոցում Աշոտի հուշաքարն են դրել, ցեխի մեջ կորած է, փողոցը, որտեղ Աշոտն է ապրել, պետք է կոչեին իր անունով՝ չարեցին, արդեն երեք տարի է՝ ոչինչ չեն անում։ Ապրիլի 2-ից հետո ուզում եմ գնալ մարզպետարան, ասեմ՝ տղաս արժանի չէ՞՝ իր անունով մի դասարան ունենա»:

Աշոտ Շահբազյանը մեծացել է Շիրակի մարզի Ախուրյան գյուղում, դեռ մանկուց էր որոշել, որ դառնալու է զինվորական։ Նրա հայրը և հորեղբայրները մասնակցել են Արցախի ազատագրական պայքարին, Աշոտին անվանակոչել են պատերազմում ընկած հորեղբոր անունով: Աշոտը մեծանալով ու հասկանալով, թե ում անունն է կրում, միշտ բարձրաձայնել է, որ շարունակելու է հորեղբոր կիսատ թողած գործը՝ պայքարելու Արցախի պաշտպանության համար։