Դրախտը պաշտոնապես Հայաստանում է, Դրախտիկը` աշխարհի կենտրոնը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Գեղարքունիքի մարզի Դրախտիկ գյուղում ապրողներից եթե ոչ բոլորը, ապա ամեն երկրորդը փախստականի կարգավիճակ ունի՝ կամ եկել է Բաքվից, կամ սիրտը դեռ Արծվաշենում է: 81–ամյա Հասմիկ տատի սիրտն էլ է Արծվաշենում, բայց գյուղն արդեն հարազատ է: Հասմիկ տատի աչքերն այսօր մանկան պես ուրախ են, ժպտում է անցնող դառնողին, հրավիրում տուն: Ինչպես Հասմիկ տատը, այնպես էլ Դրախտիկի տների դարպասներից դուրս եկող ու բարևող մյուս գյուղացիները զարմանքով չեն հարցնում`

«Ի՞նչն է ձեզ մեր գյուղ բերել»

Արդեն մի քանի ամիս է` Դրախտիկը նոր «անուն» ունի՝ «Երազանքների գյուղ»: «Երազանքների գյուղ»–ում կա նաև «Երազանքների տուն», որտեղ ծնվում ու հետո կյանքի են կոչվում 21 կամավորների գաղափարները, որոնց ավելի հաճախ նաև հրեշտակ են անվանում: Նրանց գլխավոր նպատակը Դրախտիկը դրախտին համահունչ դարձնելն է: «Երազանքների տունը» կամավորները սեփական միջոցներով են գնել:

«Զբոսաշրջության զարգացման և ագրոհեղափոխության միջոցով Դրախտիկում դրախտային միջավայր պետք է ստեղծենք: Երբ մենք շաբաթօրյակ արեցինք, մի քանի օր հետո տեսանք աղբամաններ, որոնց վրա գյուղի երեխաները գեղեցիկ նկարազարդումներ էին արել: Նրանք իրենց ձեռքերով աղբամաններ էին պատրաստել, տեսարանը փշաքաղեցնող էր: Այսինքն՝ դու տեսնում ես, որ քո օրինակը տեղ է հասնում, մարդիկ հետևում են: Խոսքը նաև կարծրատիպ կոտրելու մասին է. մարդիկ պետք է հասկանան, որ իրենց գյուղն աշխարհի կենտրոնն է և ամեն ինչ իրենց գյուղի շուրջն է պտտվում»,– պատմում է 21 կամավորներից մեկը` Արմինե Սաֆարյանը:

Ի դեպ` կամավորները մեծերին տուգանելու իրավունք են տվել երեխաներին: Ով աղբ կթափի, կտուգանվի խորհրդանշական գումարով, բայց երկրորդ անգամ նույն սխալը չի գործի: Գյուղում արդեն մոտ 1000 զբոսաշրջիկներ և հյուրեր են ունեցել:

Չգիտեին, որ այսքան սիրում են գյուղը

«Կանաչ արահետ» հ/կ մարկետինգի խորհրդատու, կամավոր Ստելա Սարուխանյանն էլ շեշտում է. «Հիմնականում աշխատում ենք գյուղի երտասարդների ու դպրոցականների հետ, որ գյուղից չհեռանան, այլ քաղաքը բերեն գյուղ: Գյուղը վերաբնակեցված է. մի մասը Բաքվից, մի մասը Արծվաշենից են: Երկու բարբառ, երկու բնավորություն, սթրես և տառապանք տարած ժողովուրդ՝ մեկ գյուղում: Նրանք 30 տարի է՝ քիչ թե շատ ինտեգրվել են, իսկ ովքեր չեն ինտեգրվել՝ արտագաղթել են: Մեր նպատակը միայն զբոսաշրջության զարգացումը չէ: Նաև աղքատության կրճատումն է՝ գյուղական տուրիզմի միջոցով: Այսինքն՝ որ գյուղացին կարևորի իր անձը, իր տունը որպես ռեսուրս օգտագործի ու գումար վաստակելու համար չգնա քաղաք: Գյուղացիները շատ պատրաստակամ գտնվեցին: Իրենք էլ չգիտեին, որ այսքան սիրում են իրենց գյուղը: Հիմա աքաղաղի ձայնն իրենց համար յուրահատուկ է: Անգամ հորթերին դիմավորելն էլ են սիրով անում, այլ ոչ թե որպես հոգս ու պարտականություն: Գյուղացին հասկացավ, որ ռեսուրս ունի: Նա հիմա այլ կերպ է մոտենում սեփական համայնքին ու կենցաղին: Նա հասկացավ, որ հիմնվելով իր ռեսուրսի վրա՝ կարող է առանց մեծ ներդրումների ծառայություն մատուցել»:

«Նամակ` աշխարհին»` Դրախտիկից

Գյուղն ընտրելուց կամավորները հաշվի են առել Սևանին մոտ լինելու հանգամանքը, որը ջրային ժամանցի հնարավորություն կտա: Մյուս առանձնահատկությունը Արեգունու լեռներն են, հետո տարածաշրջանի ամենաբարձր սարը՝ Կարկտասարը: Չկան գործարաններ, սնունդը բարձր որակի է, կան հանքային աղբյուրներ՝ թթու ջուր, որն, ըստ կամավորների, կարող է Դրախտիկի այցեքարտը դառնալ: Գյուղն ընտրելուց առաջնորդվել են «բարդ վիճակում գտնվող գյուղ վերցնել ու լավ կետի հասցնել» սկզբունքով: «Նամակ՝ աշխարհին» նաձեռնություն ունեն, որի շնորհիվ Հայաստանի այս գողտրիկ անկյունը ճանաչելի կդառնա:

Կամավոր Անի Մխիթարյանը բացեց չակերտները. «Ով կգա՝ դրախտի անձնագիր կստանա, կստանա նաև մուտքի արտոնագիր՝ դեպի դրախտ: Թող գան, տեսնեն, որ պաշտոնապես դրախտը Հայաստանում է»:

««Երազանքի գյուղը» միայն Դրախտիկը չէ»,–ասում է կամավոր, բնապահպան Կարինե Փանոսյանն ու հավելում, որ բոլոր գյուղերը զարգանալու խնդիր ունեն: Դրախտիկում գյուղացու տունն էլ է զբոսաշրջության համար ռեսուրս դիտարկվում:

«Հայաստանի բոլոր բնակավայրերը շատ մեծ ռեսուրսներ ունեն: Հերթով ընտրել գյուղեր ու շեշտը դնել ոչ թե ֆինանսական մեծ ներդրումներ անելու, այլ մարդկային ներուժն օգտագործելու վրա: Գյուղացուն սովորեցնել` ինչպես տանը նստած գումար վաստակել` չսպասելով կառավարության աջակցությանը: Եթե աշխարհի լավագույն կառավարությունն էլ լինի, բայց երկրում հասարակությունը չցանկանա աշխատել, դա արդեն խնդիր է»:

Լրագրողներիս համար դժվար չէր մոլորվելը: Բայց փոքր Դրախտիկում մեծ սրտով ապրողները շատ էին: Թե՛ «Երազանքների տան» հարևանը` Հասմիկ տատը, թե՛ ավելի հեռվում ապրողներն առանց հարցնելու ցույց էին տալիս «Երազանքների տունը», առաջարկում ուղեկցել այնտեղ