Պուպուշ, բայց անբովանդակ պառլամենտ

Ամեն հաջորդ պառլամենտ նախորիդ տարբերվում է երկու բանով՝ պոլիտկոռեկտության ավելցուկով և իրական քաղաքական կշռի բացակայությամբ: Ընդ որում, այս երկու հատկանիշները բխում են միմյանցից: Առաջին հայացքից որևէ վատ բան չկա պոլիտկոռեկտության, կիրթ ու կառուցողական կոչվող բանավեճի մեջ, որով մեր պառլամենտները դինամիկորեն աչքի են ընկնում: Խնդիրը, սակայն, այն է, որ պոլիտկոռեկտ բանավեճ ասելով և այդ ոգով պառլամենտ նախագծելով՝ հայաստանյան իշխանություններն ուղղակի պատկերացրել ու ստացել են անշառ պառլամենտ: Թող ընդդիմադիրները քննադատեն, իշխանության ներկայացուցիչներն էլ պատասխանեն: 

Հայաստանի նախորդ նստաշրջանի պառլամենտները աչքի չէին ընկնում այդքան ստերիլ կոռեկտությամբ, ինչպես ներկայիս նստաշրջանը: Սակայն, կային ժամանակներ, երբ պառլամենտում ներկայացված էին ռեալ ուժի կենտրոններ: Պառլամենտը ոչ միայն արտացոլում էր քաղաքական կյանքի իրական պատկերը, այլև ըստ էության այդ պատկերի հիմնական մասերից մեկն էր: Ոչ միայն կառավարության կամ նախագահականի կողմից ուղարկված նախաձեռնությունն էր դաջում, այլ դառնում էր քաղաքական հակասությունների թատերաբեմ: Հաճախ այդ հակասությունները հասնում էին ֆիզիկական և վերբալ բռնության: Այն, որ այդ բռնությունը այսօր չկա, շատերը համարում են առաջընթաց, քաղաքակրթական թռիչք: Իրականում դա ցույց է տալիս պառլամենտում շահերի բախման բացակայությունը:

Չէ որ նույնիսկ պառլամենտի ՀՀԿ խմբակցությունը չի ներկայացնում ՀՀԿ-ի շահերը: Միաձայն ու պարտաճանաչ քվեարկողների բրիգադից բացի այն որևէ ֆունկցիա չունի: ՀՀԿ շահերը իրացվում են այլ տեղում, այլ միջոցով: Պուպուշ և անբովանդակ պառլամենտ, որ կարելի է տան սպասքի նման ցույց տալ հյուրերին, բայց որի ներքին օգտակար գործողության գործակիցը ձգտում է զրոյի:

Սարգիս Ալավերդյան