ԵԼՔ-ի ու հասարակության պոպուլիզմը

ԵԼՔ-ի նախաձեռնությունների հանդեպ քննադատությունների պատճառը դժգոհությունը չէ նրանց պոպուլիզմից: ԵԼՔ-ն ու իր մասնիկները պոպուլիզմով զբաղվել են միշտ` քարոզարշավի ժամանակ, հատկապես նրանց ընտրել են հենց դրա համար, և ըստ սահմանման, այլ բանով նրանք չէին էլ կարող զբաղվել:

Քննադատությունների պատճառն այլ է ՝ հետընտրական շրջանում ԵԼՔ-ի մատուցած պոպուլիզմի բովանդակությունը ներդաշնակ չէ նրանց ընտրողների ու նաև չընտրողների մոտ պահանջարկ վայելող պոպուլիզմի հետ: Դասական ընդդիմադիր անեծքներին ավելացել է նաև սասնածռական ռադիկալ դիսկուրսը, և ընդդիմությունից այժմ նոր որակի պոպուլիզմ է պահանջվում:

Փոխարենը ԵԼՔ-ն առաջարկում է դիսկուրս, որն ավելի սազական է 90-ականներին ու Ղարաբաղ կոմիտեի` դեռևս այն ժամանակ երիտասարդ ու ռոմանտիկ ներկայացուցիչներին: ԵԼՔ-ի պոպուլիզմն ինչ որ իմաստով ավելի շատ թրամփյան ու եվրոպայում տարածված ձախական պոպուլիզմի է նման ՝ հագեցած առավելապես էսթետիկ բովանդակությամբ, քան սոցիալական վիճակով:

Իսկ հայաստանյան հասարակության պահանջարկն այլ է ՝ օլիգարխների մականունների շահարկում, թալան, հող հանձնողներ և այլն: Փաշինյանն, իհարկե, փորձում է պահել նաև այս ճակատը, բայց բարեբախտաբար, թե դժբախտաբար մենակ է ԵԼՔ-ում ՝ չնայած իր անհամեմատելի մեծ կշռին նորաստեղծ դաշինքում: Բացի այդ, ռադիկալ ճակատում մարտիկները շատ են, իսկ էսթետիկում` քիչ:

Իսկ թե ինչու է այնպես ստացվել, որ բացի պոպուլիզմից, մեր ընդդիմություններն այլ գործիք չունեն, առավելապես վերաբերում է հայաստանյան իշխանության կառուցվածքային բնույթին, ավտորիտարիզմ-դեմոկրատիա խնդրին և ընդդիմություն, թե ընդդիմախոսներ երկընտրանքին: Սա առանձին թեմա է, և սրան կանդրադառնանք առաջիկայում:

Սարգիս Մեսրոպյան