Ինչպես է անցել Արմուշի և կնոջ ամուսնության 10–ամյակը Լաս Վեգասում

Tert.am Life-ը գրում է.

Դերասան Արմուշն ու կինը՝ Լուսինեն, նշել են իրենց ամուսնության 10-ամյակը, ինչի առթիվ ամուսիններն ուղևորվել են Լաս Վեգաս, որտեղ անմոռանալի 3 օր են անցկացրել։ Tert.am Life–ի հետ զրույցում Արմուշը պատմել է, թե ինչպես են նշել հոբելյանականն օրն ու ինչպես չեղարկվեց իրենց երկրորդ «հարսանիքը»։

«Մի օր եկա տուն, Լուսինեին ասացի, որ մեր ամուսնության տասնամյակին գնալու ենք Լաս Վեգաս՝ Տիեստոյի համերգին։ Լուսինեն շատ ուրախացավ։ Ամենակարևորն այն էր, որ գնում էինք առանց երեխաների։ Եկավ օրը, իմ մեքենայով ճանապարհ ընկանք, հասանք տեղ ու սկսվեց կինոն։ Վեգասն առանց կինոների հնարավոր չէ»,– պատմեց դերասանն ու հավելեց, որ իրենք հատուկ արտառոց պատմությունների մեջ չեն ընկել, սակայն հարուստ տպավորություններով լի ժամանակ են անցկացրել։ 

Լաս Վեգասում Արմուշը կնոջը տարել է ամենաբարձր շենքը` 108-րդ հարկում Լուսինեի վախը չափելու։) «Այնտեղից երևում է ամբողջ Վեգասը, բայց Լուսինեն վախենում է շատ էքստրիմ երևույթներից։ Լուսանկարում իր դեմքից էլ դա երևում է»,– նշեց դերասանը։

 

 

Վեգասում զույգի համար արտառոց դեպքը մեկն էր. հարսն ու փեսան եկեղեցի չհասան. «Երևանում մենք եկեղեցով ենք ամուսնացել, բայց որպես խորհրդանշական հիշողություն, ուզում էինք այդ օրը  գնալ նաև Վեգասի հայկական եկեղեցի։ Մենք լուրջ պատրաստվել էինք։ Հարսի շոր ու քող էինք վերցրել, փեսայի հագուստ, որպեսզի գնայինք եկեղեցի, սակայն այնպիսի ազատության մեջ էինք, որ 3 օր ման ենք եկել ու էդպես էլ եկեղեցի չենք հասել, ոչ էլ շորերն ենք  հագել:)»։

 

Արմուշն ու Լուսինեն օրինակելի ընտանիք են շատերի համար։ Երկար տարիների համատեղ կյանքի ընթացքում նրանց հարաբերություններն ավելի ու ավելի են ամրացել, թեև հայկական իրականության մեջ հասարակությունը սովոր է հակառակին։ «Մեր ու բոլոր նորմալ մարդկանց դեպքում ամուր հարաբերությունների միակ գաղտնիքը սերն է,– ասաց դերասանը, ապա հավելեց, որ շատ երջանիկ է Լուսինեի պես կին ունենալու առթիվ։ –Ինձ շատ բախտավոր մարդ եմ համարում, որ Լուսինեն իմ կինն է, իմ սերը, իմ ամեն ինչը։ Նա շատ ուժեղ կին է։ Դա ինձ ստիպում է ավելի շատ հարգել իրեն։ Նա միաժամանակ և՛ իմ կողքին է ամեն հարցում, և՛ երկու հրաշք գանձերի է մեծացնում։ Ես իրավունք չունեմ չհարգել նրա` բառիս բուն իմաստով մեծ մարդ լինելը։ Միշտ ասել եմ, որ ես իրեն նախ պաշտում եմ, հետո միայն սիրում և հարգում։ Ինչքան մեծանում եմ, այդքան դողում եմ իր գոյության համար։ Ուզում եմ միշտ կողքիս լինի։ Շնորհակալ եմ իր ընտանիքին, որ նմանօրինակ մարդ են դաստիարակել ու վստահ հանձնել ինձ»։

 

 

Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում: