Հենրիխ Մխիթարյան. Փորձում եմ միշտ բարձր պահել Հայաստանի անունը

Հայաստանի ազգային հավաքականի և «Մանչեսթեր Յունայթեդի» կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանը մասնակցել է «UNITERRUPTED»-ի կազմակերպած ֆեյսբուքյան ասուլիսին և պատասխանել է երկրպագուների հարցերին:

 

Հայ ֆուտբոլիստին հարյուրավոր հարցեր են ուղղվել աշխարհի տարբեր անկյուններից, որոնցից ամենահետաքրքիրներին նա պատասխանել է ուղիղ եթերում.

 

 

- Եթե չլինեիր ֆուտբոլիստ, ի՞նչ մասնագիտություն կընտրեիր:

 

- Միգուցե` իրավաբան կլինեի: Չգիտեմ` ինչու: Երբ տեսնում եմ նրանց կոստյումներով, մտածում եմ` դա ինձ էլ գուցե կսազեր:

 

- Ո՞ր ֆուտբոլիստին ես միշտ ցանկացել նմանվել:

 

- Իմ կուռքը միշտ եղել է Զինեդին Զիդանը: Միշտ հետևել եմ նրան, շատ բաներ եմ սովորել: Նա լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկն է եղել: Անձամբ չեմ ճանաչում նրան, շփում չունեմ, բայց շուտով կմրցենք «Ռեալի» հետ Սան Խոսեում, իսկ արդեն օգոստոսի 18-ին Մակեդոնիայում կհանդիպենք նրանց ՈւԵՖԱ-ի Սուպերագավաթի խաղում:

 

- Ի՞նչ զգացողություններ ունես եվրոպական մրցաշարերում Հայաստանը ներկայացնելիս:

 

- Ես միշտ երազել եմ խաղալ աշխարհի մեծագույն ակումբներից մեկում, ինչը հիմա անում եմ և շատ հպարտ եմ: Երբեք չէի մտածի, որ կհասնեմ այս մակարդակին, բայց դրա համար մշտապես քրտնաջան աշխատել եմ: Շատ ուրախ եմ, որ կարողանում եմ ներկայացնել Հայաստանն այս մակարդակում, քանի որ դա շատ կարևոր է իմ երկրի համար: Փորձում եմ բարձր պահել իմ երկրի անունը: Փորձում եմ անել ինձնից կախված ամեն ինչ: 

 

- Կալիֆորնիայում շատ են հայերը: Ի՞նչ զգացողություններ ունես նրանց առջև խաղալիս:

 

-Այո, մենք այստեղ մեծ հայկական համայնք ունենք: «Լոս Անջելես Գելեքսիի» հետ խաղում մեծ թվով հայեր էին աջակցում մեզ: Եվ երբ ինձ հարցրին, թե ինչպես եմ ինձ զգում, ասացի, որ եթե Երևանը Հայաստանի մայրաքաղաքն է, ապա Լոս Անջելեսը մեր երկրորդ մայրաքաղաքն է:

 

 - Բացի «Օլդ Թրաֆորդից», ո՞րն է քեզ համար ամենասիրելի մարզադաշտը, որտեղ խաղացել ես:

 

- Կարծում եմ` եվրոպական լավագույն մարզադաշտից մեկը, որում ես խաղացել եմ, Դորտմունդի «Բորուսիայի» մարզադաշտն էր` «Սիգնալ Իդունա Պարկը»: Այն պարզապես հիանալի էր` սքանչելի աջակցությամբ: Եվ ես շատ ուրախ եմ, որ 3 տարի այդ ակումբի մասն եմ կազմել:

 

- Ո՞րն է քո իմացած ամենաբարդ լեզուն և առհասարակ ո՞ր լեզուներին ես տիրապետում:

 

- Տիրապետում եմ հայերենին, ռուսերենին, անգելերենին, ֆրանսերենին, նաև` մի փոքր պորտուգալերենին և գերմաներենին: Ո՞րն է ամենաբարդը. եթե մի կողմ թողնենք հայերենը, ապա կարծում եմ` գերմաներենն է ամենաբարդը:

 

- Ինչպե՞ս ես սովորել այդ բոլոր լեզուները:

 

- Դե, հայերենն իմ մայրենի լեզուն է: Ռուսերեն սովորել եմ դպրոցում, ու նաև սովորել եմ տատիկիցս` մայրիկիս կողմից, որը ռուս էր: Ֆրանսերեն սովորել եմ Ֆրանսիայում ապրելուս տարիներին: Անգելերեն սովորել եմ դպրոցում ու նաև` մարդկանց հետ շատ շփումով: Գերմաներեն սովորել եմ ինքնուրույն, երբ խաղում էի Գերմանիայում: Իսկ պորտուգալերեն սովորել եմ Բրազիլայում` 4-ամսյա պրակտիկայիս ընթացքում, որտեղ նաև դպրոց եմ հաճախել:

 

- Ո՞վ է քո լավագույն ընկերը «Մանչեսթեր Յունայթեդում», և ինչո՞վ եք զբաղվում ազատ ժամանակ:

 

- Չեմ կարող առանձնացնել կոնրետ մեկին: Բոլորի հետ շատ ջերմ հարաբերություններ ունեմ: Փորձում ենք միշտ միասին լինել: Թիմն  ընտանիքի պես է,ու դու չես կարող ընտանիքից որևէ մեկին առանձնացնել: Ոչ միայն թիմակիցների, այլև ամբողջ անձնակազմի հետ շատ լավ հարաբերությունների մեջ ենք: 

 

- Կարո՞ղ ենք քեզանից ևս մեկ «կարիճ հարված» ակնկալել հաջորդ մրցաշրջանում:

 

- Ես այս մրցաշրջանում էլ չէի ակնկալում նման հարված (ծիծաղում է): Այդպիսի հարվածներն ինքնստինքյան են լինում, չես կարող դրանք պլանավորել: Պետք է պարզապես զգաս պահն ու հարվածես: Չէի կարող պատկերացնել, որ այդպիսի գոլ կխփեմ: Մեկ պահ ու ինքս ինձ ասացի, որ պետք է կրունկով հարվածեմ, ուրիշ ոչին չէի կարող անել: Փորձեցի և ստացվեց:

 

- Արդյոք դժվա՞ր էր հաղթահարել ճնշումը` դառնալով ՄՅՈւ-ի ֆուտբոլիստ:

 

- Չէի ասի, թե դժվար էր, որովհետև ես 27 տարեկան էի, երբ եկա «Մանչեսթեր Յունայթեդ»: Բայց մեկ այլ բան էլ կա. այս թիմի խաղացող լինելը մի կողմից ճնշում է գործադրում, որովհետև գիտես, որ միշտ պետք է բարձր մակարդակի վրա լինես: Երբ գալիս ես «Մանչեսթեր Յունայթեդ», միայն պետք է մտածես, որ յուրաքանչյուր խաղում և մրցաշարում պետք է հաղթանակ տանես: Դա է յուրաքանչյուր մրցաշրջանի հիմնական «դրայվը»: