Շոգ է, ամառ է, էներգիա չկա

ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ 8 Հուլիս, 2017 16:08

կամ ֆրագմենտալ իրականություններ

Շոգ է, շատ շոգ է: Գուցե դրանի՞ց է, որ մեր երկրի ղեկավարման իշխանական–քաղաքական համախմբումը չի լինում:

Ամեն մեկն իր տեղում իր դարդին է: Իր գործն է շուռումուռ տալիս, քննում, քննարկում, վեր ու վար անում ու փորձում հասկանալ, թե ինչից ի՞նչ օգուտով կամ էլ ինչպե՞ս անվնաս դուրս գա:

Իշխանության ամենավերևներում մտածում են 2018 թվականի ապրիլի մասին: Ինչպե՞ս լինել վարչապետ. լինե՞լ, թե չլինել:

Տարբերակներ են դնում–վերցնում: Ազգային–հայրենասիրական տվայտանքներ են ապրում: Բա որ ե՞ս չլինեմ, բա ո՞ւմ ձեռքը տամ Իսկանդերի կոճակը: Բա որ հանկարծ, ու…

Չէ՛, չէ՛, չէ՛. նման բաներ չմտածեմ. Աստված հեռու պահի այդպիսի վատ բաներից:

Մեկն էլ իր զով կաբինետում փակված, մինչև ուշ գիշեր գլուխն առած ձեռքերի մեջ, մտածում է էս չոքած երկիրը ոտքի կանգնեցնելու մասին: Որտեղի՞ց սկսի: Սկսի էն–էն փոքրերի՞ց, որ բոռի պես մտել են մեղվի փեթակ ու, քիչ գործ անելով կամ համարյա չանելով, լավ էլ աշխատավարձ են ստանում ու տանում տուն:

Թե գուցե մեծերի՞ց սկսի: Մեծեր էլ կան, չէ՞, որ խրվել են էս քար ու քանդ եղած տնտեսության մեջ ու ոտքով խփում են երերացող շենքի հիմքերին:

Թե՞ մեծերինը թողնի հետո: Հետո ո՞վ գիտի, գուցե և մի բան եղավ… Արդեն կարողացավ անել այն, ինչ ուզում է անել: Դե, համարյա 2018–ի ապրիլից հետո: Իսկ հիմա ավելի լավ է սկսել փոքրերից: Սրանք էլ պակասը չեն:

Վա՜յ, այնպես կուզեր` երազելու պես, փափուկ անկողին մտներ ու անխռով քներ մինչև… Դե, երբ ուզեր, այն ժամանակ էլ զարթներ ու անկողնուց վեր կենար:

Բայց որտեղի՞ց իրեն այդ հնարավորությունը. ո՞վ թույլ կտար: Հանգամանքներ–հանգամանքներ. աշխատանք, պարտականություններ:

Մի տեղ էլ, հավաքված իրար գլխի, նիստեր են անում ու որոշումներ ընդունում: Նրանք քաղաքական գործիչներ են: Իրար լավ գիտեն: Լավ էլ են իրար հետ: Բայց մի քիչ հետաքրքիր պետք է ամեն ինչ անցնի: Դե, քաղաքական պատշաճության հարցեր կան:

Ու խոսում են, քննադատում են, քննադատությունների բոցաշունչ տարափներ են դուրս բերում կոկորդներից: Վերջում համերաշխորեն նստում են իրենց տեղը, ամեն մեկն իր փափուկ բազկաթոռի մեջ է ընկղմվում ու սեղմում այն կոճակը, որը պետք է սեղմի: Դերերը բաշխված են, թե ամեն մեկը` երբ և ինչպես: Շեղում չպետք է լինի: Եվ շեղում չեն էլ թողնում որ լինի:

Իսկ մի տեղ էլ մարդկանց դատ ու դատաստանն են անում: Դատվողները գոռում–գոչում են: Դատողներն անմռունչ են ու իրենց գործն են առաջ տանում:

Շիկանում են էմոցիաները: Մի խումբ մարդիկ այրվելով խոսում են, պարզաբանում են, աղմկում են: Ու մի քանի լրագրողներ այդ ամենը նկարում և տեսաձայնագրում են ու տրամադրում հասարակությանը` մարդկանց:

Մարդիկ` այդ հասարակությունը, անհավես դիտում են այդ տեսաձայնագրությունները: Պա՛հ–պա՛հ–պա՛հ. գլուխներն են շարժում` հընթացս ինչ–որ բան ծամելով: Երևի` ծիրան: Այս տարի ծիրանն էժան է, մարդիկ մի լավ ուտում են:

Ու եթե կողքներին մարդ է լինում, տեսաձայնագրությունները դիտողները մի քանի նկատառում են ասում դրանց վերաբերյալ ու անցնում առաջ` իրենց գործին:

Այսպես` վերից վար: Շոգ է, ամառ է, էներգիա չկա:

Գոհար Սարդարյան