Վահե Գուլանյանը պետությունը համեմատում է ընտանիքի հետ՝ ասելով, թե ծնողն է որոշում երեխաներից ով ում պիտի զիջի

ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ 7 Հուլիս, 2017 16:06

Ազգային ժողովը օրեր առաջ առաջին ընթերցմամբ ընդունեց Սևանից հավելյալ 100 միլիոն խմ ջուր բաց թողնելու մասին նախագիծը:

Խնդրի վերաբերյալ Past.am-ը զրուցել է «Սևան ազգային պարկի» տնօրեն Վահե Գուլանյանի հետ:

– Դուք հարցի շուրջ բացասական դիրքորոշում եք ունեցել: Նախագիծն ընդունվելուց հետո գործընթացին ի՞նչ գնահատական կարող եք տալ: Ստացվում է, որ Ազգային պարկի կարծի՞քն էլ հաշվի չառան:

– Մեր և առհասարակ Բնապահպանության նախարարության քաղաքականության տեսանկյունից մենք պետք է դեմ լինեինք և պետք է դեմ լինենք յուրաքանչյուր ռեսուրսի օգտագործմանը: Մենք պետք է մաքսիմալ փակ լինենք և քիչ թույլ տանք օգտագործել մեր ռեսուրսները: Բայց ըստ ինձ՝ պետությունը նման է ընտանիքի, և եթե ընտանիքում մի երեխա մի բան է ուզում, իսկ մյուսը չի ուզում տալ, վերջիվերջո ծնողն է որոշում, թե դա մի երեխայից վերցնի, մյուսին տա, թե՝ ոչ:

Եթե պետության մեջ կա այլ կառույց, պետական կազմակերպություն, ով դրա կարիքն ունի և կարող է իշխանությունների ղեկավարի մոտ ներկայացնել հիմնավոր փաստաթուղթ, թե դա այնքան կարևոր է, որ կարող ենք մյուս կառույցի շահը չդիտարկել, բնականաբար պետությունը բավարարելու է այդ պահանջը:

Եթե պետական քաղաքականությունը այնպես է թելադրում, որ պետք է որոշակի ծավալով ջուր բացթողնվի Սևանից, մենք ի՞նչ կարող ենք անել: Ամեն դեպքում, շնորհակալ եմ, որ ավելին չէ:

– Բայց մտավախություն կա՞, որ հնարավոր է հետագայում այդ թիվը ավելանա: Չէ որ նախորդ տարի միայն 170 միլիոն խմ էր սահմանվել:

– 170–ը Հրազդան գետի համար այն նվազագույն պահանջվող ջուրն է, որն անհրաժեշտ է, որպեսզի էկոհամակարգը չտուժի: Հավելյալ ջրառը Սևանի համար էական բան չի փոխելու: Այդ 6–8 սմ մակարդակի տատանումը կարող է գոլորշիացման սեզոնի արդյունքում էլ լինել: Բայց այն, որ Սևանի և բնական ռեսուրսների օգտագործումը պետք է հասցնել նվազագույնի, դա փաստ է:

100 միլիոն խմ թողնելուց հետո Սևանի հետ ոչ մի վատ բան չի կատարվի, ոչինչ էլ չի փոխվի: Էկոհամակարգի վրա դա նույնիսկ չի էլ երևա, բայց մեր քաղաքականությունը դեմ է դրան, որովհետև մենք ստեղծված ենք ռեսուրսը պահպանելու համար:

Գյուղատնտեսության և Էներգետիկ ենթակառուցվածքների ու բնական պաշարների նախարարությունների շահերից էլ բխում է, որ նրանք պետք է ուզեն այդ ռեսուրսները: Եվ ես պետությունը դիտարկում եմ որպես ընտանիք, որտեղ ծնողն է որոշում թե երեխաներից ում է տալիս իր պահանջած իրը:

– Պարոն Գուլանյան, ասում եք, որ լճի էկոհամակարգը չի տուժի: Այդ դեպքում ինչո՞ւ մի շարք բնապահպանական նախաձեռնություններ աղմուկ բարձրացրեցին և դեմ արտահայտվեցին նախագծի ընդունմանը՝ այն անվանելով կոռուպցիոն ռիսկեր պարունակող և մարդկանց փոքր խմբի շահերին ծառայող:

– Եթե 100 միլիոն խմ–ի մասին խոսենք՝ այդպես չէ: Բայց ես կողմ եմ բնապահպանների այդ շարժումներին, որովհետև դրանց միջոցով մենք կարողանում ենք հասնել բնության վրա մաքսիմալ քիչ ազդեցություն ներգործելուն: Այսինքն, եթե 100 միլիոնի համար չլիներ բոյկոտ, հնարավոր է այդ թիվը հետագայում ցանկանային ավելացնել: Այնպես որ բնապահպանների գործն էլ է շատ մեծ, և ես կարևորում եմ հասարակության մասնակցությունն այս խնդիրներին:

ՔՐԻՍՏԻՆԱ ՏԵՐ–ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ