Լուսինե Բադալյանն ու Օլգա Այվազյանը համադասարանցիներ են եղել. Լուսինեի երկրպագուի խենթությունն ու Օլգայի կազմակերպած մեծ փախուստը դպրոցում

Tert.am Life-ը գրում է.

Հաղորդավարուհի Լուսինե Բադալյանն ու երգչուհի Օլգա Այվազյանը համադասարանցիներ են եղել։ 21 տարի առաջ դպրոցն ավարտած աղջիկները չէին պատկերացնում, որ հետագայում նույն ասպարեզում են աշխատելու և հայտնի մարդ են դառնալու։ Եթե Օլգան երազում էր երգչուհի դառնալու մասին, Լուսինեն, առհասարակ, այլ ուղղությամբ էր տեսնում իր ապագան։

Լուսինեին և Օլգային կապում են դպրոցական անվերջ չարաճճիությունները։ Նրանք Tert.am Life–ին են պատմել մանկության տարիների հետաքրքիր դրվագները։ Լուսինեն նշում է, որ իրենք հաճախ էին իրար խառնում դպրոցը։  Աղջիկները եղել են դասարանի ոչ միայն լավ սովորող, այլև ամենաակտիվ ու չարաճճի աղջիկները։ Օլգան հիշում է, որ Լուսինեի հետ ավելի մտերմացել են 8–րդ դասարանից, թեև առաջին իսկ դասարանից իրար հետ են սովորել։

«Մենք դպրոցի չարաճճի, բայց և շատ սիրված երեխաներից էինք։ Շատ զվարճալի դպրոցական տարիներ ենք ունեցել։ Երբ ինչ-որ բան էր լինում, կիզակետում ես ու Լուսինեն էինք հայտնվում։ Հիմա  ուշ–ուշ ենք հանդիպում, սակայն շատ  ջերմ հարաբերություններ ունենք։ Մենք ավելի շատ մտերմացանք 8–րդ դասարանից հետո։ Համալսարանում էլ էինք հաճախ հանդիպում, որովհետև Լուսինեն սովորում էր Պատմաբանական, ես` Բանասիրականն ֆակուլտետում»,– ասաց Օլգան։

Լուսինեն էլ նշեց, որ ունի ընկերուհի, որի հետ առաջին դասարանից առ այսօր քույրերի պես ենք. «Բարձր դասարաններում Օլգան էլ մտավ  մեր խմբավորման մեջ։ Քանի որ համ լավ էինք սովորում, համ չարաճճի էինք, դասատուները մեզ  շատ էին սիրում և մեր չարաճճիությունները համով էին ընկալում»։

Օլգան չէր պատկերացնում, որ դասընկերուհին կհայտնվի այս ասպարեզում և կդառնա հայտնի հաղորդավարուհի, իսկ ահա իրեն միշտ տեսել է որպես երգչուհի։ «13 տարեկանից ստեղծագործում էի և երազում էի դառնալ երգչուհի, սակայն չէի պատկերացնում, որ Լուսինեին այս ասպարեզում կհայտնվի։ Նա շատ խելացի ու կարդացած է, բայց իրեն այլ կերպ էի պատկերացնում։ Շատ ուրախ եմ իր համար»,– նշեց Օլգան։

Լուսինեն գիտեր, որ Օլգան երգչուհի է դառնալու։ Նույնիսկ հիշում է, որ իրենց Վերջին զանգի միջոցառումը վերածվել էր Օլգայի մենահամերգի։) «Այդ ժամանակ արդեն երևում էր, որ նա երգչուհի է դառնալու։ Ոչ ոք չզարմացավ, որ նա սկսեց երգել մեծ բեմերում»,– նկատեց նա։

Հաղորդավարուհին միշտ խանդավառությամբ է հիշում դպրոցական տարիներն ու չարաճճիությունները։ «Մեր դասարանը շատ չարաճճի էր։ Հաճախ էինք փախչում դասերից։ Մի օր հնարավոր բոլոր դռները կողպել էին, չէինք կարողանում դուրս գալ։ Օլգայի մտահղացմամբ գնացինք փոքրերի կորպուս` ելք փնտրելու։  Այնտեղ էլ էր ամեն դուռ ու պատուհան կողպած, միայն երկրորդ հարկի աղջիկների զուգարանի պատուհանը չէին կարողացել կողպել։ Օլգան ասաց` եկեք, պատուհանից թռնենք, բոլորը վախեցան, ներքևում մեր ընկեր Հակոբջանյանի այգին էր։ Նրան ամբողջ Աջափնյակը ճանաչում էր իր խստությամբ։ Սակայն Օլգան առաջինը թռավ, քանի որ շատ ճարպիկ էր, իրենից հետո ես իջա։ Մյուսները մտածեցին` երկուսն իջել են, մենք  ինչպես չիջնենք։) Այդպես այգու մեջ սողալով փախանք, մինչև հասանք պարիսպներին, դրա վրայով էլ թռանք ու գնացինք մեր հավաքի մշտական տեղը` Թումանյանի այգի, որտեղ ամեն անգամ հավաքվում էինք, զրուցում, մեր  երազանքների մասին պատմում, հոգեբանական թեստեր անում։ Այդ օրը շատ է տպավորվել»,– հիշեց Լուսինեն։

Օլգան էլ պատմեց, որ առանց վնասվածքների էին իջել, քանի որ Ֆիզկուլտուրային լավ ուսուցիչ ունեին և մարզված էին։

Օլգան հիշեց նաև դպրոցական «սարսափներից» մեկը. «Մի օր ես ու Լուսինեն դպրոցի աստիճաններով իջնում էինք, ծամոնով մեծ փուչիկ էինք արել, այդ պահին մեր առաջ հայտնվեց մեր դպրոցի ուսմասվարը, որը շատ խիստ, բայց բարի կին էր։ Վախից ես էլ, լուսինեն էլ, մեր երեսին պայթացրինք փուչիկը»։

Երգչուհին պատմեց, որ Լուսինեն շատ նրբագեղ էր և շատ երկրպագուներ ուներ։ Մի անգամ խենթ երկրպագուն մի լավ վախեցրել է իրենց դասարանին. «Դասարանի դուռը ծեծեցին, բոմբ վառեցին, գցեցին ներս, որպեսզի բոլորս վախից դուրս գանք և տեսնեն Լուսինեին։ Նա միշտ ուշադրության կենտրոնում էր»։

Հիմա Օլգան ու Լուսինեն հաճախ չեն հանդիպում, սակայն երբեք չեն կորցնում հարաբերությունների ջերմությունը։ «Ես ու Օլգան նույն ասպարեզում ենք, սակայն ոճային առումով տարբեր ուղղություններով գնացինք, դրա համար չեմ կարող ասել, թե գործնական առումով շատ ենք  հանդիպել, սակայն մի քանի անգամ զուտ ընկերական հանդիպումներ ունեցել ենք»։

Դասարանական հանդիպումները տարիներ առաջ ավելի հաճախ էին լինում, քան հիմա, բայց շարունակում են պնդել, որ շատ կապված դասարան են եղել։ «Գուցե սեպտեմբերի 1–ին` մեր հանդիպման 30–ամյակին կարողանանք հավաքվել»,– նշեց Լուսինեն։