Վերջին ստեղծագործությունը, որ ընթերցել եմ, Էդգար Կոստանդյանի «Կուկուն» էր. Լևս Դավթյանը վիրտուալ տիրույթից տեղափոխվում է գրքերի աշխարհ

Life.panorama.am-ը  գրում է.

 

Life.panorama.am-ը նոր շարք է սկսում՝ վիրտուալ տիրույթից տեղափոխվում ենք գրքերի աշխարհ: Այսուհետ հետաքրքրվելու ենք, թե հայ հայտնիներն ի՞նչ գրքեր են նախընտրում, որ ստեղծագործություններն են նոր ընթացք տվել իրենց կյանքին, եւ որ հեղինակներն են իրենց առավել հասանելի:

 

Մեր շարքի առաջին զրուցակիցն է դերասան Լեւս Դավթյանը:

«Միշտ շ3ոթվում եմ, երբ ինձ հարցնում են, թե որ գիրքը, հեղինակին եւ անգամ ֆիլմը կառանձնացնես: Դրանք այնքան անսպառ են, որ չեմ կարող ասել, թե որն է ինձ համար ամենա ամենան, քանզի եթե սահմանափակեմ, ուրեմն էլ կարդալու բան չեմ ունենա»,- նշեց Լեւսը:

Դերասանի համար ինչպես առանձնացված գրքեր, այնպես էլ հերոսներ չկան, բայց այս հարցում նա ունի իր սկզբունքը.

«Ամեն անգամ, որեւէ ստեղծագործություն կարդալիս, ընտրում եմ մի կերպար ու պատկերացնում, թե ինչպես կմարմնավորեի նրան: Այդպես ավելի հետաքրքրությամբ եմ կարդում, նաեւ այդպիսով մասնագիտական երեւակայությունս եմ զարգացնում»,- ընդգծեց նա:

 

Զրույցի ընթացքում Լեւսը առանձնացրեց մի գիրք, որը հաճախ է ձեռքը վերցում.

«Մի գործ կա, որ եթե ոչ ամեն տարi, ապա գոնե երկու տարին մեկ անգամ ընթերցում եմ: Խոսքը Միխայիլ Բուլգակովի «Վարպետն ու Մարգարիտան» ստեղծագործության մասին է: Առաջին անգամ այդ գիրքը կարդացել եմ բանակում՝ վրանի մեջ, մոմի լույսի տակ… հանճարեղ է»,- պատմեց նա:

 

Մասնագիտությունից ելնելով՝ Լեւս Դավթյանը վերջին տարիներին ավելի շատ պիեսներ է ընթերցում, որոնք եւս չցանկացավ առանձնացնել: Դերասանը առավել շատ արտասահմանյան գրականություն է նախընտրում, բայց հայկականը եւս աչքաթող չի անում:

Լեւս Դավթյանը մեզ հետ զրույցում նաեւ խորհուրդ տվեց պարտադիր ընթերցման շարքում ներառել հետեւյալ ստեղծագործությունները.

«Գրքերը շատ-շատ են, բայց դրանց շարքում ինձ համար կան մի քանիսը, որոնք պարտադիր ընթերցման համար են: Խորհուրդ կտամ բոլորին անպայման կարդալ Էրիխ Մարիա Ռեմարկի «Հաղթական կամարը», «Երեք ընկերը», Էռնեստ Հեմինգուեյի «Ում մահն է գուժում զանգը», Ստեփան Ցվեյգի «Անծանոթուհու նամակը, Ֆ. Դոստոեւսկու «Ապուշը», Պաուլո Կոելյոյի «Дьявол и сеньорита Прим»-ը, Էռնեստ Հեմինգուեյի «Ֆիեստան», «Ծերունին եւ ծովը», Շքեսպիրի «Լիր արքան», Ժան Պոլ Սարտերի «Ճանճերը», Անտոն Չեխովի «Բալենու այգին», Մարինա Ցվետաեւա, Չարլս Բուկովսկի, Շարլ Ազնավուր,  Սարոյանի, Թումանյանի, Հրանտ Մաթեւոսյանի, Վարդգես Պետրոսյանի, Վանո Սիրադեղյանի բոլոր ստեղծագործությունները: Այսպես կարելի է անվերջ թվել: Կարծում եմ՝ աշխարհի բոլոր գրական ստեղծագործություններն էլ արժանի են ընթերցման, դրանցից ամեն մեկից կարելի է մի բան սովորել, կամ գոնե կարելի է լեզուն զարգացնել եւ գեղեցիկ խոսել»,- ընդգծեց մեր զրուցակիցը:

 

Իսկ վերջում հարցին, թե ինչ գիրքը է այժմ դրված դերասանի սեղանին, պատասանեց.

«Չեմ խաբի ու կասեմ, որ այս պահին ստեղծագործական բուռն զբաղվածության պատճառով սեղանիս գիրք չկա, բայց վերջին ստեղծագործությունը, որ ընթերցել եմ երիտասարդ գրող Էդգար Կոստանդյանի «Կուկուն» էր: Ի դեպ՝ հիանալի նոր սերունդ ունենք, որոնք նոր խոսք են բերում հայ գրականություն, նրանք կարողանում են նոր շունչ ու նոր իմաստ հաղորդել եւ ստեղծել ապրող գործեր»:

 

Հեղինակ՝ Անուշիկ Մելքոնյան