«Դա թող մնա անակնկալ». Մոնիկա Ավետիսյանը՝ «Առաջնորդներ»-ի իր կերպարի մասին և ոչ միայն

Exclusive

Past.am-ի զրուցակիցը սիրված դերասանուհի Մոնիկա Ավետիսյանն է:

 

- Հեռուստադիտողը Ձեզ ավելի շատ ճանաչեց ու սիրեց «Առաջնորդները» հեռուստասերիալից: Ինչպե՞ս հայտնվեցիք սերիալում:

- Ինձ «Ինդիվիդիում Քասթինգից» էին նկատել, լուսանկարներս տեսել, հավանել էին՝ որպես Արամիկի ընկերուհու կերպար: Ի սկզբանե կերպարս խեղճ պետք է լիներ, բայց այնպես ստացվեց, որ Դիանա Գրիգորյանը, իմ խաղը տեսնելով, ավելի շատ պոտենցիալ նկատեց իմ մեջ ու սկսեց զարգացնել կերպարս:

- Եվ արդյունքում կերպարն ավելի շատ բացասական երանգներով ստացվեց: Հե՞շտ համաձայնեցիք խաղալ այդպես՝ հաշվի առնելով, մեր մեր հասարակության մեջ շատ հաճախ անհատին նույնացնում են իր կերպարի հետ:

- Ինչպես նշեցի, սկզբնական շրջանում ես չգիտեի, թե կերպարս ինչպես է զարգանալու: Առաջին օրը նկարահանման էի գնացել որպես սովորական մատուցողուհի: Մտածեցի, որ իրենց միայն այդ կերպարն է պետք, բայց 2 օր հետո նկարահանումները շարունակվում էին ու այդպես՝ ամիսներ: Ես զգում էի, որ կերպարս գնալով՝ բացասական է դառնում: Ուզել եմ դուրս գալ, բայց, քանի որ ընտրել եմ այս մասնագիտությունը, չէի կարող կիսատ թողնել: Հիմա արդեն կերպարս բարիացել է, նորմալ, մարդկային է դառնում: 

Բացասական մեկնաբանություններ հիմնականում այն մարդկանց կողմից եմ ստանում, ովքեր Յութուբով են հետևում հեռուստասերիալին, բայց իրական կյանքում, երբ ինձ տեսնում են, այդ վատ կերպարով չեն ընդունում: Մի բան էլ հավանում են, ասում են՝ ճիշտ ես անում, Արամիկին տեղն է և այլն: Դե, մարդու վրայից երևում է՝ ինքն իրականում վատն է, թե ոչ, այնպես որ, իրական կյանքում ինձ բացասաբար չեն ընկալում, իսկ եթե 2 բառ են փոխանակում, հասկանում են, որ ես անմիջական եմ, վատը չեմ: ))

- Իսկ, առհասարակ, որպես դերասանուհի՝ Ձեզ համար դրակա՞ն, թե՞ բացասական կերպարներն է ավելի հեշտ կերտել:

- Իմ կարծիքով՝ դերասանի համար կապ չունի՝ կերպարը դրական է, թե բացասական: Ամենակարևորը՝ կոնկրետ ինձ համար, լինի մեծ, թե փոքր դեր, ճիշտ ներկայանալն ու հոգեվիճակի մեջ լիովին մտնելն է:

- Մինչ հեռուստասերիալն ինչո՞վ էիք զբաղվում, ի՞նչ հետաքրքրություններ ունեք:

- Սովորել եմ «Եվրասիա» միջազգային համալսարանում, հետո «Էրասմուս Մունդուս» ծրագրով մեկ տարի սովորել եմ Լեհաստանում՝ հենց Վարշավայում: Արվեստն ինձ միշտ շատ է գրավել: Որոշեցի գրանցվել «Ինդիվիդիում Քասթինգում», այնտեղ փոքրիկ կերպարներում էի խաղում: Հետո առաջարկ ստացա՝ «13» թատերախմբի անդամ դառնալու, այնտեղ սկսեցի Օստրովսկու «Բալզամինովի ամուսնությունում» խաղալ, այնուհետև հյուրախաղեր ունեցանք Մոսկվայում: Կամերային երաժշտական թատրոնում եմ խաղացել մի քանի անգամ: 

Հետո առաջարկ ստացա «Աբելի քույրը» հեռուստասերիալում խաղալու, բայց այնտեղ շատ երկար չմնացի, որովհետև իրենց մոտ փոփոխություններ պետք է լիներ: Ես էլ մի հոգու հետ էի խաղում, ով ասաց, որ չի կարող նոր թիմի հետ աշխատել, ինքը դուրս եկավ, ես էլ ավտոմատ դուրս եկա: 

- Հարցազրույցներից մեկում նշել եք, որ նաև DJ-ի մասնագիտություն ունեք: Մեր իրականության մեջ հաճախ չես հանդիպի: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ այդ ուղղությամբ գնացիք: Արդյոք դժվարություններ չե՞ք ունենում:

- Ես DJ-ությամբ սկսել եմ զբաղվել շատ վաղուց: Եթե ասեմ՝ պրոֆեսիոնալ եմ, սուտ կլինի, սիրողական մակարդակով եմ զբաղվում: Երաժշտություն շատ եմ սիրում, առանց երաժշտության չեմ կարող ապրել: Եվ, քանի որ ակտիվ մարդ եմ, սիրում եմ ակտիվ, բայց միաժամանակ ճաշակով երաժշտություն: Գնացել, սովորել եմ, ամբողջ տեխնիկան ունեմ տանը, ինձ համար նվագում եմ: Հետո արդեն սկսեցի առաջարկներ ստանալ՝ ծնունդներին, հարսանիքներին նվագելու համար: 

Այն ժամանակ ուրիշ էր. աղջիկ DJ-ներին վատ ձևով էին նայում, բայց հիմա ժամանակները փոխվել են, ու մեր հասարակության մեջ շատ DJ աղջիկներ կան՝  նույնիսկ ամուսնացած: Ու դա շատ նորմալ է: Ինձ համար ամենակարևորն ունկնդիրներին որակյալ երաժշտություն փոխանցելն է: Դժվարության չեմ հանդիպում, որովհետև սիրով եմ անում: Հնարավոր է՝ նվագելիս մոտենան, առաջարկեն լուսանկարվել, բայց դա միայն հաճելի է:

- Միաժամանակ նաև թատրոնում եք աշխատում: Եթե փորձեք համեմատել, դերասանի համար որտե՞ղ է հնարավորությունն ավելի մեծ՝ իր ունակությունները ցուցադրելու համար:

- Դա շատ հարաբերական է, որովհետև մարդ կա՝ կինոյում է իրեն լավ զգում, մարդ կա՝ թատրոնում: Ես երկուսն էլ սիրում եմ, բայց երկուսն էլ բացարձակապես տարբեր են: Կինոյում սցենարը կարդում ես, փլեյ են տալիս, հետո ինչ-որ բան չեն հավանում, ստոպ, իսկ թատրոնի բեմում ավելի ազատ է, կարող ես իմպրովիզ անել, քեզ ոչ ոք չի կանգնեցնելու, ասի՝ այս կամ այն բառը սխալ ես ասում: Թատրոնում ես ինձ ավելի ազատ եմ զգում, իսկ կինոյում վիճակը կարծես ստաբիլ է, իմպրովիզները քիչ են, ամեն ինչ ռեժիսորի կողմից վերահսկվում է:

- Եվ վերջում, Ձեզնից սպասվող նորություններից խոսենք. համագործակցության նոր առաջարկներ ունե՞ք:

- Այո, ունեմ, բայց դա թող մնա անակնկալ: Մյուս ամիս նորություններ անպայման լինելու են:

 

Մարիամ Նալբանդյան