Մտածում էի՝ Աստված չանի, եթե զոհվեմ, մաման ի՞նչ պիտի անի. Ապրելու ապրիլ. Արման Ավետիսյան

Armday.am-ը ապրիլյան պատերազմի տարելիցին ընդառաջ զրուցել է քառօրյանին մասնակցած և զորացրված զինծառայողների հետ և գրի առել նրանց մտքերը պատերազմի, կյանքի ու ապրիլի մասին:

ԱՐՄԱՆ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ-ԼՂՀ ՊԲ զինծառայող, շարքային, ապրիլյան քառօրյայի մասնակից

-Մի տարի առաջ՝ այս օրերին, իմ ծառայությանը 7-8 ամիս էր մնացել, մտածում էի վերադառնալ տուն, որոշել հետագա անելիքներս: Մարտի 28-ին արձակուրդից վերադարձա ծառայության, ապրիլի 1-ին բարձրացա դիրքեր ու ապրիլը անավարտ թողեց ծառայությունս:

-Ապրիլը կիսատ թողեց շատ հարազատ, մտերիմ ընկերների հետ շփումը: Ճիշտ է, հիմա էլ ունեմ իմ շրջապատում ընկերներ, բայց իրենց վրա վստահ չես, որ եթե գա պահը և իրենք իրենց կյանքի գնով պետք է փրկեն քեզ, կփրկեն, թե՞ ոչ:

-Ապրիլը մի կողմից նաև ինձ բարիացրեց, բարի մարդ դարձրեց, սկսեցի ավելի հավատ ունենալ առ Աստված, սկսեցի բոլորին գնահատել ու գնահատել այն, ինչ ես ունեմ հիմա: Գնահատում եմ ոչ թե այն, ինչ ունեի առաջ, այլ այն, ինչ ունեմ ներկա պահին: Ապրիլը կյանքի ճիշտ ուղղի ցույց տվեց ինձ, անցա մի ծանր ուղղու միջով, որն ավելացրեց իմ կամքի ուժը:

-Հիմա բուժման փուլից լիովին դուրս եմ եկել, առաջիկայում կանցնեմ աշխատանքի: Այժմ ԱՄՆ-ում եմ, ապրիլի 2-ին այստեղ մասնակցելու եմ քառօրյայի մասնակիցներին նվիրված մեծարման երեկոյի, նաև այլ միջոցառումներ կան, որոնց մասնակցելուց հետո կվերադառնամ հայրենիք: Ունեմ աշխատանքի հրավերներ, կփորձեմ տեղավորվել այնպիսի բնաայդպիսի միջոցառումներ կան ապրիլին նվիրված, այդ միջոցառմանը պիտի մասնկիաց լինեմ ու հետո վերադառնամ հայրենիք, արդեն աշխատանքի հրավերներ կան:

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով