Համարժեք հակահարվածի սկզբունքը

Ռուբեն Շուխյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Հիմա բոլորս անդադար տագնապով հետևում ենք Տավուշի մարզից ստացվող լուրերին: Փառք ու պատիվ մեր զինուժին (տղամարդավայել, ազնիվ, բաց ճակատով բանակ գնացած ու տարբեր հովանավորչական «ծակուծուկերը» չօգտագործած մեր հերոս տղաներին)` հակառակորդը լռեցվել է, ոչնչացվել է մեկ ռազմական հենակետ, ու չեզոքացվել են այնտեղ գտնվող ասկյարները: Այդպես էլ պետք է լինի` ոչ մի ոտնձգություն մեր սահմանների ու համաքաղաքացիների նկատմամբ չպետք է անպատասխան թողնել, դա բնական է ու լրիվ արդարացված: 

Սակայն եկեք մի պահ հանգիստ ու սառնասիրտ դատենք ու նորից վերլուծենք երեկվա ազերական ագրեսիայի հետևանքները: Հստակ է, որ ազերիները ռմբահարել են խաղաղ ԲՆԱԿԱՎԱՅՐԵՐ, որից տուժել են ՔԱՂԱՔԱՑԻԱԿԱՆ անձիք, անգամ հակառակորդի հանդուգն ու աննախադեպ լկտի ռմբակոծության տակ է եղել Նոյեմբերյան ՔԱՂԱՔԸ: Հիմա նայենք. արդյո՞ք մեր հակահարվածը լիակատար համարժեք է այս պահի դրությամբ: 
«Ակն ընդ ական, ատամն ընդ ատաման» հայտնի սկզբունքը ես պատկերացնում եմ այսպես (պարզ է, որ դա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է). որ մեր կողմից, բացի արդեն իրականացված գործողություններից, պետք է գնդակոծվեին կամ ռմբահարվեին հենց հակառակորդի խաղաղ ԲՆԱԿԱՎԱՅՐԵՐԸ, որի արդյունքում պետք է տուժեին ազերի ՔԱՂԱՔԱՑԻԱԿԱՆ անձիք, ինչպես նաև որպես թիրախ պետք է անպայման ընտրվեր ազերական որևիցե ՔԱՂԱՔ (ասենք` Ղազախ, Թովուզ, Աղստաֆա քաղաքներից մեկը):