Մեղեդային ավտոբուսը

Եթե մի օր ասեին, որ Երևանում ավտոբուսի մշտական ուղևորներ կհայտնվեն, չէի հավատա, բայց արի ու տես, որ ինքս էլ հիմնական ուղևոր դարձա: Հայկի արձանի կանգառում սպասելիս արդեն մի քանի հոգով իրար բարևում ենք ու սպասում 35 համարի յասամանագույն ավտոբուսին, որ ճանապարհը Սամվել Բեջանյանի հետ անցնենք` հաճելի երաժշտության ներքո:

– Մեր ռոմանտիկ Սամվելը,– նրա մասին ասում են տարեց ամուսինները, որ կենդանաբանական այգու մոտից մինչև Մալաթիա գոհ ու երջանիկ օրորվում են դասական մեղեդիների տակ: 

– Վաղո՞ւց եք սպասում ռոմանտիկ ավտոբուսին,– հարցնում եմ կատակով: 

– Արդեն 3 տարի,– լրջորեն ասում է հաճելի տիկինը:– Այսքան ընտիր երաժշտություն ուրիշ որտե՞ղ կլսեինք:

Օպերա, գրողների տուն, Բաղրամյան գնացողները ամեն մեղեդու վրա ծալում են մատները` ջութակ, սաքսոֆոն, դաշնամուր, սիմֆոնիկ խմբեր, Մանսուրյան… 
Հա, բոլորի մեջ մեր Մանսուրյանը հատուկ է, հենց այս ավտոբուսի համար: Տեսնես մաեստրոն գիտի՞ որ ամեն տեղից բացի` այս ավտոբուսում էլ են իրեն շատ սիրում: Իսկ գուցե մի անգամ հրավիրենք ավտոբուսով ճեմելո՞ւ…

Բայց ինչպես ասում են, սա դեռ վերջը չէ: Վերջն այն է, որ եթե սխալմամբ այստեղ մի բան մոռանաք ու բարձրանաք 35 համարի մի ուրիշ ավտոբուս, վարորդն անմիջապես կզանգի Սամվելին, ու երկուսով ուրախ կհայտնեն, որ դուք ոչինչ էլ չեք կորցրել, որ ձեր յուղն ու բրինձը սպասում են ձեզ: 

– Սամվել, Ձեր ընկերը այնքան հիացած էր խոսում, ասում էր` գիտե՞ք, մեր Սամվելը բարձրագույնավարտ է, տեխնիկայից այնքա՜ն բան է հասկանում…

– Ազատ Սահակյանը մի քիչ չափազանցնում է,– ասում է երիտասարդ վարորդը` ժպտալով ավագ ընկերոջ գնահատականից: Ես ուղղակի ստիպում եմ, որ մարդիկ նկատեն լավը:
Դե, ինչպես ասում են` ստիպել էլ կա, ստիպել էլ: Մարդիկ գոհ են այս ստիպողականությունից:

Եթե ավտոբուսի համարը հետաքրքրեց, խնդրեմ իմացեք` 44–39, կամ ուղղակի մեղեդային երթուղի:

Արմենուհի Դեմիրճյան