Ռուզան Տոնոյան. Վանոն լավ առիթները միշտ գեղեցիկ տոնի էր վերածում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Զրուցեցինք Ռուզան Տոնոյանի հետ, ամուսնու` Վանո Սիրադեղյանի 70–ամյակի առիթով.

– Ռուզան, ինչպե՞ս նշեցիք Վանոյի ծննդյան 70–ամյակը:

– Նորմալ (հուզվում է): Սովորական, ինչպես նշում ենք վերջին տասնվեց տարում` իր բացակայությամբ:

– Ովքե՞ր էիք...

– Մենք, հարազատների նեղ շրջանով:

– Իսկ երբ Վանոն այստեղ էր, ինչպե՞ս էիք նշում:

– Օ՜, յոթ օր, յոթ գիշեր: Եվ գիտե՞ս ինչու: Անձնագրում Վանոյի ծննդյան օրվա դիմաց գրված է նոյեմբերի 13: Ինքն ու իր քույր Անիկը երկվորյակներ են, Անիկի անձնագրում նշված է նոյեմբերի 20: Վանոյի մայրը միշտ ամսի 20–ին էր շնորհավորում: Ասում էր` քո անձնագրում սխալ է գրված: Դե, մենք էլ նոյեմբերի 13–20–ը նշում էինք:

– Իր ծննդյան օրը քեզ, Խաչիկին նվեր գնո՞ւմ էր:

– Միշտ: Ինքը լավ առիթները միշտ գեղեցիկ տոնի էր վերածում:

– Հավատու՞մ ես, որ առաջիկայում Վանոն կվերադառնա:

Երկար լռում է, հուզվում: Ու թախծի միջից մեղմ ժպտում է: Հավատում է:

– Խաչիկն ինչպե՞ս է հիշում հորը: Շատ հարցե՞ր է տալիս:

– Չէ, իր ներսում պահում է: Իր համար դա փակ թեմա է, իր խիստ անձնականը:

– Վերջերս ստորագրահավաք էին կազմակերպել` Վանո Սիրադեղյանին հայրենիք վերադարձնելու խնդրանք–պահանջով: Ինչպե՞ս ես վերաբերվում նման նախաձեռնություններին:

– Մարդիկ իրենց կարծիքը, տեսակետը, մտահոգությունն արտահայտելու իրավունք ունեն: Չեմ ցանկանում մեկնաբանել:

– Ռուզան, ի՞նչ ես կարծում, հայրենիքից բացակա տարիներին ու հիմա, Վանո Սիրադեղյան գրողը քանի՞ գիրք է գրել: Կամ` գրո՞ւմ է:

– Իսկ դու ի՞նչ ես կարծում, գրո՞ւմ է:

– Չի կարող չգրել:

– Իր համար շատ, շատ դժվար է, կարծում եմ` գրում է: Չէ՛, հաստատ գրում է: Ինչ–որ պատառիկներ կարդացել եմ: Այդ հարցին ինքն ավելի լավ կպատասխանի: 

– Դե, Վանոյի տեղն ասա, գնամ` հարցնեմ:

Ժպտում է, թախծոտ ժպտում է:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: